blog de loli

Contra la explotación, contra la prostitución

2009-09-10T10:59:00.004+02:00

Os dejo un artículo que escribía ayer en Público Lidia Falcón, Presidenta del Partido Feminista de España y abogada, relativo a la prostitución y titulado "Abolir la esclavitud". Comparto totalmente esta visión, y me gustaría que, de una vez por todas, se abordase en España este debate.

La prostitución es la más grave agresión que puede sufrir una persona, porque se trata de involucrar todo el ser, pervirtiendo su sexualidad, que es la pulsión más profunda y placentera del ser humano. Como ha declarado ya la ONU, de ningún modo puede considerarse un trabajo, porque carece de la dignidad y las condiciones que se requieren para ser considerada como tal, según denuncian las asociaciones internacionales contra la explotación sexual de las mujeres.

Es imprescindible que en España, en el siglo XXI, se proceda a abolir definitivamente esta esclavitud; hace 72 años ya lo hizo la primera ministra de Sanidad Federica Montseny. La prostitución persiste para beneficio de las mafias, constituye el negocio internacional más importante del mundo después del tráfico de drogas. Argüir hipócritamente que las mujeres pueden ser libres de contratar sus servicios sexuales es encubrir la realidad social en la que los proxenetas controlan absolutamente los lugares del tráfico sexual. Pretender prohibir la prostitución callejera a cambio de internar a las mujeres en edificios cerrados será el gran triunfo de la mafia, porque significa entregarlas a los chulos y a merced de los caprichos y crueldades de los clientes. Detrás de las puertas cerradas de los prostíbulos nadie sabrá qué les está sucediendo.

Hay que plantearse que no solamente son los argumentos exclusivamente economicistas los que han de prevalecer para abolir la prostitución, porque es preciso hablar de una vez de dignidad humana y de respeto a las mujeres. La prostitución es la expresión más aguda del sistema patriarcal, ya que consiste en la utilización del cuerpo de las mujeres para la satisfacción sexual de los hombres, entendiendo, por supuesto, que a esos servicios están destinadas unas clases de mujeres que no son las familiares de los ciudadanos decentes. En ninguna sociedad se supone que una expectativa laboral aceptada sea la de prostituir a las hijas. Legalizar la prostitución será aumentar la violencia contra las mujeres y retroceder en la consecución de una sociedad donde impere la igualdad.

Guillermo Fernández Vara

2009-09-06T20:42:00.002+02:00

Eu tamén qeuro un Presidente así, como Guillermo Fernández Vara, Presidente de Extremadura.

Presidente, pero sobre todo persoa.

Da maledicencia

2009-07-06T20:57:00.001+02:00

Como moitos sabedes, durante catro anos presidín o Consello da Xuventude de Galicia. Seguramente tamén teñades escoitado nos últimos tempos versións interesadas sobre o que sucedeu na última asamblea desta entidade, o pasado 28 de marzo. Ata o momento non me pronunciei nunca sobre o tema, pois creo noutra maneira de facer política que non é a de entrar a desmentir inxurias e calumnias. Non entrei sobre todo porque creo nesta entidade, porque traballei a reo durante 4 anos porque fose coñecida máis alá das loitas "políticas" que moitas veces se dan no seu seo, e porque creo que se estaba conseguindo. Pero ata aquí cheguei. E hoxe quero facer bastantes puntualizacións.

1. Din as NNXX do PP que pretendemos perpetuar unha estirpe familiar no CXG porque Azucena Rodríguez, miña irmá, se presentou a Presidenta deste organismo no momento en que eu deixaba a Presidencia.

Ben, non sei onde está escrito que unha persoa teña menos capacidade por ser parente doutra (recordo máis ben as palabras de Manuel Fraga dicindo que os fillos dos dirixentes do PP estaban máis capacitados para acceder a determinados cargos). Azucena non ten nada que demostrar, mal que lle pese a algúns, porque hai está o seu curriculum asociativo. Responsable de IESGA a nivel galego, membro das Xuntas de Escola, da Xunta de Goberno e de diversas comisións na UDC (a onde se accede porque te voten os teus compañeiros, non por ser familiar de ninguén), cunha ampla experiencia no asociacionismo internacional e no de tempo libre, no ámbito da educación formal e non formal... en fin, que experiencia non lle falta.

Pero é que me sorprende especialmente que os do PP a critiquen por ser miña irmá cando nos dous últimos anos compartiron con ela o Comité Permanente do Consello da Xuventude. E non só iso, senón que tamén a votaron para o cargo que desempeñou ata o momento, que era o de Secretaria Xeral do CXG a proposta da asociación IESGA. Por qué entón agora tanto rebumbio? Por qué critican agora o que valía hai 2 anos?

E digo eu, que pensarán da "estirpe familiar" dos Baltar, por exemplo? Ou de Alfonso Rueda, fillo dun ex senador do PP?

2. Cando dende NNXX se ten que aludir a relacións persoais e sentimentais para criticar a elección dunha Permanente do CXG é que moitos argumentos non hai. Non sei si a María Seoane, que tanto alude á miña relación con Jose Manuel Lage, saír cun concelleiro santiagués lle impide tomar as as súas propias decisións. Debe ser que "pensa o ladrón que todos son da súa condición". Eu penso por min mesma dende hai tempo, igual eso é o que non gusta moito. E afortunadamente sei diferenciar o ámbito político do persoal, cousa que a responsable de NNXX parece que lle custa traballo.

3. José Manuel Lage acudíu en calidade de invitado á asamblea do CXG, como ex presidente que é da entidade, como xa tiña feito en anteriores ocasións sen que a NNXX lle supuxese ningún problema. Paréceme moi grave que alguén o acuse de terlle ameazado ou empuxado porque non é certo. E paréceme máis grave aínda lanzar esas acusacións gratuítamente, sen proba de ningún tipo. Dende logo, da mostra da catadura moral do personaxe que as lanza.
Decir, ademáis, que manipulou a asamblea é considerar que a maioría absoluta das asociacións do CXG, alí representada, non teñen criterio propio. E iso tamén é moi grave.

4. A situación de interinidade do CXG dende logo que non é responsabilidade miña. Se algúns se molestasen en ler a lei do CXG verían que non é decisión do Conselleiro de Presidencia nomear ou non á Presidenta do CXG, senón que é un acto debido que debería ter realizado xa hai algún tempo. Será, logo, en todo caso, responsabilidade de quen, incumplindo a Lei do CXG, non realiza o nomeamento.

5. Entendo que o Sr. Rueda esté preocupado polo "Caso Rueda" destapado polo Partido Socialista, e que leva Lage Tuñas como portavoz da área institucional do Partido Socialista. Como non atopa alfombras que levantar utiliza, a través das NNXX, a mentira e a calumnia para desprestixiar a un deputado que só fai o seu traballo. O único que lle digo é que "Quen teña o tellado de vidro non tire coa pedra ó do veciño".

A Lage só dicirlle que siga traballando como ata o de agora, porque como di o refrán "cando os corvos berran, señal de que chove"

Bilingüismo, caramba!

2009-06-14T16:32:00.000+02:00

Grande, Messi

2009-05-24T20:52:00.000+02:00

XIII Congreso das Xuventudes Socialistas de Galicia: Decidimos

2009-04-21T14:32:00.001+02:00

Xuventudes Socialistas de Galicia celebra o seu XIII Congreso Nacional das XSG os días 9 e 10 de maio no concello de Fene.

Un congreso non é só unha actividade orgánica, é o momento de tomar partido, de dicirlle á sociedade e ós mozos e mozas galegos quen somos, que queremos, cara onde imos.

Cando dicimos que DECIDIMOS queremos dicir que contamos, que opinamos, que escoitamos.

DECIDIMOS movernos.

DECIDIMOS opinar, contar.

DECIDIMOS decidir.

DECIDIMOS participar.

DECIDIMOS loitar por unha Galicia de todos/as e para todos/as.

E tí, que decides?

Dúas persoas especiais no Parlamento de Galicia

2009-04-01T12:33:00.004+02:00

Hoxe tivo lugar a constitución do novo Parlamento de Galicia. Para min foi un día especial porque hoxe tomaron posesión como parlamentarios dúas das persoas máis importantes da miña vida: Lage e Silvia.

Lage, non só porque sexa a miña parella, senón porque é amigo meu dende fai máis de 10 anos, dende que nos conocimos un día de camiño a Sarria nun 127... Porque ten unha mente privilexiada, porque cree e vive a política, porque é socialista de cabeza e corazón, porque, por riba de todo é amigo dos seus amigos, porque sempre está aí cando o necesitas, porque cree que outro mundo é posible, porque traballa a reo para que a utopía deixe der un soño...por tantas cousas...

E Silvia, porque é miña amiga, tamén dende hai moitos anos, dende que xuntas compartimos momentos difíciles que nos fixeron medrar como persoas, que fortaleceron a nosa amizade...porque levamos tempo compartindo proxecto político e proxecto de país, porque vai aportar unha visión diferente á política galega, porque o merece, porque vive a política como poucos, porque leva o socialismo nas veas, porque sei que aproveitará a oportunidade de loitar por aquelo que tantas veces soñamos, ata polos cotilleos que nos caracterizan... tamén por tantas cousas...

Por tantas cousas estou tan orgullosa deles, porque aprendemos xuntos, porque son presente e serán futuro, porque son, e serán sempre, XSG en estado puro, porque os quero, sobre todo porque os quero...

Que quede claro

2009-03-29T21:54:00.002+02:00

Hoxe entrevistaban a Pere Navarro, Director Xeral da DGT no diario El País.

Déixovos a pregunta do periodista e a resposta de Navarro. Paréceme que é axeitado darlle difusión a esto, porque diariamente somos os mozos e mozas portadas nos medios de comunicación con motivo dos accidentes de tráfico.

Era hora de que a estatística puxese as cousas no seu sitio. Desgraciadamente, non será portada de ningún medio.

Mójese: ¿hay �terroristas� de la carretera? ¿Niñatos descerebrados que conducen como locos?

Entre 23 millones de conductores, hay de todo. Gracias a Dios, éstos son la excepción. Pero me llama la atención el riesgo de criminalizar a los jóvenes. Según nuestros informes sobre el alcohol y la conducción, el núcleo duro de quienes beben y conducen no son ellos. Son los adultos de entre 45 y 55 años. Son tíos tomándose una mariscada con su vino bueno y su copazo mientras dicen: hay que ver estos jóvenes que cogen el coche después de la discoteca, qué irresponsables que son. Ése es el retrato de este país. Pero todo cambia.

Sumando ideas

2009-03-12T17:24:00.005+01:00

súmate en sumando ideas

Os socialistas galegos debemos facer unha profunda reflexión sobre a mensaxe que a cidadanía de Galicia nos transmitiu o pasado 1-M, e ao tempo dar un paso adiante.

Facelo esíxenos lembrar e defender os avances acadados nestes catro anos, pero tamén recoñecer e emendar os erros cometidos na nosa acción política.

Non debemos esquecer que máis de medio millón de galegas e galegos depositaron a súa confianza no proxecto dos socialistas de Galicia. Merecen atopar en nós un novo camiño e unha proposta maioritaria, de presente e de futuro, que canalice as inquedanzas dunha parte moi importante da sociedade galega.

Esta confianza tamén nos esixe un esforzo encamiñado a consolidar e aumentar o apoio recibido, a ensanchar e converter ao PSdeG-PSOE nun partido maioritario, forte e con grande presenza na sociedade galega, representativo da maioría social do noso país.

Para isto necesitamos facer unha serena pero profunda renovación das estruturas organizativas e do modelo de partido, co obxecto de facer posible a extensión e penetración do PSdeG no conxunto do territorio e nas redes sociais e económicas de Galicia, estando presente en tódolos ámbitos da sociedade galega e potenciando o papel dos/as militantes socialistas, da súa participación interna e externa, como verdadeiros activos do noso proxecto político. O PSdeG ten que ser un bo reflexo da maioría social deste país.

Como primeiro paso aspiramos a fomentar un debate de ideas e propostas de cara ó Congreso Extraordinario do 25 de Abril, onde teñan cabida a autocrítica e a discrepancia, pero afastándonos de actitudes cainitas e sen permitir que a dereita marque os nosos debates e a nosa axenda política.

Queremos facer do PSdeG un partido forte, sen complexos, asentado nos valores do socialismo democrático cun proxecto autónomo. Ser a referencia galega da esquerda, alí onde se ubican milleiros de cidadás e cidadáns do noso país que cren na liberdade, na igualdade, na solidariedade e na xustiza social.

A través deste manifesto pretendemos promover o debate e o contraste de alternativas. Facemos un chamamento á participación colectiva de toda a militancia e da cidadanía para fortalecer un proxecto socialista que se asente na defensa coherente e decidida dos principios e os valores progresistas que vertebran o conxunto das democracias avanzadas.

Para nós falar do socialismo galego equivale a defender unha sociedade cunha universal igualdade de oportunidades, independentemente das nosas diferentes orixes sociais; plena liberdade para exercelas, suprimindo todas as barreiras que as impiden ou dificultan; e coa férrea xenerosidade e solidariedade de todo o País cando a oportunidade deriva en dificultade.

O socialismo e o galeguismo son e seguirán sendo referencias ideolóxicas esenciais do PSdeG e das que deben partir as políticas e propostas da nosa acción política.

A defensa dos servizos públicos ten que ser unha prioridade, facendo posible unha sanidade pública que compatibilice a atención sanitaria de calidade cos dereitos de atención ao paciente e apostando por unha educación pública de calidade, nun país no que o ensino sirva para acadar unha sociedade libre, crítica, con sólidos valores democráticos e altas oportunidades de progreso.

Falamos dunha educación pública na que as bolsas favorezan a igualdade de oportunidades e na que o relevante non sexan a vestimenta que leven as nenas e os nenos no centro escolar, senón a calidade da educación que reciben.

Unha Galicia políglota, na que se eduque aos nosos fillos/as en galego e castelán, garantindo o coñecemento e correcto uso de ambas linguas ó rematar o ensino obrigatorio e aberta á incorporación de terceiras linguas. Un País sen divisións entre iguais nin imposicións e onde a nosa cultura sexa unha importante oportunidade de proxección exterior.

Queremos unha sociedade cunha envexable calidade democrática, con regras de xogo claramente definidas na relación dos responsables políticos cos poderes económicos e na regulación transparente das axudas públicas ó mercado da información e da comunicación, onde a reforma dos medios públicos de comunicación sexa unha prioridade política e social.

Conseguilo require dun partido mellor conectado coa sociedade: capaz de incorporar as voces e as vontades progresistas presentes na sociedade civil, e onde a militancia, o maior activo do noso proxecto político, asuma maior protagonismo e impulse o partido co seu traballo, a súa capacidade e a súa ilusión.

Pola gran responsabilidade que o tempo nos depara, para cumprir coas expectativas postas na labor de oposición e para sermos alternativa crible de goberno, necesitamos de experiencia e renovación. Temos que asumir como propias as novas realidades sociais, sumar a achega da valiosa experiencia institucional que o noso partido atesoura e facer efectiva a incorporación das xeracións máis novas.

É a hora de ofrecerlle á sociedade galega un proxecto socialista maioritario e renovado, un proxecto ilusionante, que marque novas metas para transformar a fondo Galicia. É a hora de traballar todos xuntos, unidos, sumando ideas para o socialismo galego!

Que comece o debate!

Galicia, 11 de marzo de 2009

Socialista sempre

2009-03-10T00:38:00.003+01:00

Foto: Os Soños Rotos, das XSG

Levo varios días intentando escribir sobre a derrota. Pero non se deixa. É complicado escribir sobre as decepcións.

Doeume. Por moitos motivos. Pero sobre todo polas persoas. Porque defraudamos a ilusión de tantas e tantas que levaban anos esperando en Galicia un goberno socialista.

Doeume. Polos militantes. Porque son eles os que poñen a cara tódolos días pola igualdade, a liberdade, a xustiza...e porque a seguirán poñendo agora, nos momentos difíciles.

Dóeme. Porque lle quero a este país. Porque creo na democracia, cando gañamos e cando perdemos. Porque confío nos galegos. E si eles nos deron a espalda foi porque nos equivocamos.

E agora tócanos analizar os erros. E non cometelos de novo.

O Partido Socialista ten 130 anos de historia. De loita polos dereitos dos que menos teñen. De ilusión, e tamén de bagoas. De compañeiros e compañeiras que deixaron a súa vida para que hoxe teñamos a palabra.

Por iso nin un paso atrás. Seguiremos adiante, con ilusión, con traballo, con ideas, con alternativas. Con socialismo.

Porque como di Alfonso Guerra, "non haberá igualdade mentras siga habendo alguén o suficientemente poderoso como para que alguén se arrodille ante él, e ninguén tan desvalido como para ter que arrodillarse". Por eso o compromiso. Por eso o socialismo.

Patxi Lehendakari

2009-02-27T10:22:00.004+01:00

Descubrín emocionada este vídeo...

Por mor da campaña das galegas non lle dediquei moito tempo ás eleccións en Euskadi. Seguinas sobre todo a través do Facebook e do blog de Patxi. No que puiden apreciar foi unha campaña diferente a de Patxi, fresca, xoven, espontánea...

Como espontáneo é este video, durante un encontro de Patxi López coas Juventudes Socialistas de Euskadi arrancouse a cantar "Soldadito marinero"...

Só podo dicir...."ari, ari, ari...Patxi Lehendakari". Meréceo máis que ninguén. E os vascos e vascas merecen a alguén como él.

Lage bloggeiro

2009-02-24T18:04:00.003+01:00

O noso compañeiro Lage, pioneiro no mundo blogger, fálanos da súa experiencia na rede.

Podedes ver máis na campaña móvil de Olalla Sánchez na Voz de Galicia.

Cobardía política

2009-02-19T13:21:00.003+01:00

É síntoma de democracia consolidada que os cidadáns teñan a ocasión de ver un debate entre os partidos máis representativos que se presentan ás eleccións. Contrapoñer ideas, traballo político, compromisos de futuro...

Desgraciadamente, en Galicia, unha vez máis, non vai haber debate. E todo pola cobardía de Núñez Feijoo.

O PP gobernou en Galicia 16 anos, anos durante os cales o seu candidato, Manuel Fraga, se negou sistemáticamente a debater coa oposición. O mesmo fixo Aznar en España.

Chegou Zapatero á Moncloa e volveu a haber debates. Chegou Touriño a Galicia e hai un ano, con ocasión das eleccións xerais, e a pesar de que él non era candidato, houbo un debate a tres.

Eleccións autonómicas. A televisión pública invita a un debate ós tres candidatos dos partidos con representación parlamentaria. E Feijoo dice NON.

Non dou crédito. É a oposición a que se nega a debatir!!!!Con excusas de mal pagador.

E digo eu, podería explicar o Sr. Feijoo porque hai uns días puidemos asistir a un debate entre forzas políticas no que participou o Sr. Rueda, Ricardo Varela e Suárez Canal? Considérase él máis que Alfonso Rueda para que éste vaia a un debate a tres e él non?

Terá que explicar a diferencia. Igual que terá que explicar porque nas eleccións xerais debate sí e agora debate non.

Igual é que lle temblan as pernas...

Queres que volvan?

2009-02-17T11:55:00.002+01:00

Que non volvan.

Que non volva a política do medo

Que non volvan os caciques

Que non volva a política de favores, que non volvan os chanchullos

Que non volva o chapapote

Que non volva a escuridade

Que non volva a indignidade

Que non volvan.

VOTA PSdeG-PSOE

No mitin de ZP

2009-02-15T18:45:00.002+01:00

Déixovos un vídeo do mitin de Zapatero e Touriño hoxe na Coruña. Por si non vos dades conta, a que está animando a grada con tanto entusiasmo é Tamara. Menuda rexedora non temos!

Va a ser que no

2009-02-09T19:52:00.002+01:00

José Luis Rodríguez Zapatero:

"A quienes piden un despido más fácil y más barato les digo: ¡qué no, qué no!".

Que quede claro.

O profe

2009-02-04T18:02:00.005+01:00

Seguro que case todos recordamos con especial cariño algo da escola ou do instituto, algunha anécdota, algún amigo...Eu recordo con especial cariño ó profe.

"Don Valentín" (para min sempre será Don Valentín) foi o meu profe en 3º, 4º e 5º de EXB no Colexio Público Sagrado Corazón, en Lugo.

Aínda teño nalgures unhas fotos que nos fixo un día sentados á súa mesa. Levaba eu un xersei vermello con debuxos. E menudos pelos non teño na foto...

Aprendemos con él moitas cousas. Recordo sentados nunha silla, ó redor da súa mesa, dando os ríos...o Miño, o Teixo, o Guadiana, o Júcar...e os seus afluentes...o Sil, o Alberche(cando me olvidaba deste o profe dicíame que pensase en meu irmán, jaja) , o Jabalón, o Cabriel... Pero creo que o mellor que nos ensinou foi a ser persoas.

Dende que deixei o colexio (en fin, xa fai ben anos), atopeino nalgunha ocasión...seguía sendo a mesma boa persoa de sempre.

Onte no correo de XSG recibín un mail de él. Atopou no youtube o vídeo co discurso do pasado congreso do PSdeG-PSOE coa intervención que fixen ó principio do mesmo...e escribiume para felicitarme e, entre outras cousas, para decirme que se alegraba moito de que seguise sendo, en esencia, a mesma á quen él lle dou clase un día.

Non podo explicarvos como me sentín. Ben, por suposto. Pero sobre todo emocionada. Que o profe, O PROFE, se sinta orgulloso de ti...fai que, aínda que só sexa por un momento, sintas que estás facendo as cousas ben, que non estás defraudando a aqueles que te coñecen ou te coñeceron de verdade....

Ter o visto bo do profe fai que te sintas orgullosa, máis aínda se cabe, de defender uns ideais...fai que te reafirmes na loita que emprendeches hai xa tempo.

Gracias profe, espero non defraudarte nunca.

2009-01-30T19:19:00.000+01:00

No blog de Xaime poderedes velo mellor, é obra súa. Magnífica, como sempre.

Santiago Carrillo

2009-01-18T21:38:00.004+01:00

A Santiago,

...al que fuma los pitillos franceses que le compra su yerno

... al que narra los momentos que cambiaron la historia de este país como si él sólo pasase por allí, con la humildad de los valientes,

...al que no pretende dar lecciones de nada, aunque podría darlas de casi todo

...a la historia viva de este país

FELICIDADES en su 94 cumpleaños.

O Presidente

2009-01-15T15:02:00.001+01:00

Unha imaxe vale máis que mil palabras. Esta é a imaxe do cambio, da estabilidade, da confianza. Esta é a imaxe do mellor para Galicia.

O do BNG non ten remedio

2009-01-08T12:21:00.005+01:00

En 1995 Rivera Arnoso, alcalde de Fene naquel tempo, encargou un proxecto de obra para o Parque Castelao de Fene a unha empresa. Posteriormente contratoulle a execución dese proxecto máis a xefatura de obra a esa mesma empresa. Tiña unha subvención da Consellería de Presidencia de preto de 90.000 € para executar esas obras.

Ben, rematou o prazo para xustificar a subvención e o alcalde, aínda sen rematar a obra, certificou o gasto completo, cando se executaran apenas 30.000€. A obra permaneceu sen executar todos estos anos.

En xuño do 2007, Iván Puentes, do PSdeG-PSOE, accedeu á alcaldía e empezou a gobernar en coalición co BNG. En setembro decidíu rematar a obra, e foi cando o enxeñeiro municipal lle informou de que as fases anteriores estaban sen rematar. Isto deu lugar a un informe da Secretaría Municipal poñendo en coñecemento do alcalde que debería presentar unha denuncia contra o anterior rexedor por certificar unha obra sen executar ou corría o risco de ser acusado de encubrimento. O Alcalde, en cumprimento da legalidade así o fixo.

E así chegamos ata o día de hoxe. En pasados días os medios de comunicación publicaban que o Fiscal citaba a declarar a Rivera Arnoso por este tema, sendo a súa actuación susceptible de delito(s). O ex rexedor confirmou que efectivamente certificou a obra sen executar para non perder a subvención. (Moi loable que non queira perder os cartos, pero nada legal, dende logo).

Ben, pois onte escoitaba ó portavoz do BNG de Fene, Manuel Polo, que acusaba ó actual alcalde, ó que él votou e co que goberna en coalición, do seguinte:

- de revanchismo político.

E digo eu, o actual alcalde debe respetar a legalidade ou dedicarse a encubrir os chanchullos do anterior?

- de tecer unha cortina de fume sobre a súa incapacidade para gobernar.

E digo eu, si ten incapacidade para gobernar como é que o BNG de Fene o apoiou non só na investidura senón ó longo destes case dous anos de goberno?

- de terse dedicado a denunciar ó anterior alcalde en lugar de rematar a obra obxecto da denuncia.

Para min esto último é o máis surrealista de todo. Estos señores do BNG, que gobernaron 28 anos en Fene, tiveron dendo o ano 95 ata o 2007 para rematar a obra que certificaron de xeito ilegal e non o fixeron. E pretenden cargarlle agora o morto a Iván Puentes, cando eles non o fixeron en 12 anos? Tendo en conta ademáis que o rexedor socialista, só 4 meses despois de acceder á alcaldía iniciou as actuacións para rematar a obra, momento no que o enxeñeiro pon no seu coñecemento todo o que máis arriba se relata. Así que non só pretenden cargarlle o morto senón que por enriba minten escandalosamente.

Aínda hai outra cousa máis, o BNG de Fene pide unha comisión de investigación por supostas irregularidades do actual alcalde!!!! por non ter rematado a obra. A verdade é que máis chapuceiros non poden ser. O asunto está sendo investigado pola Fiscalía, que coño de comisión de investigación é necesaria? (e perdoade polo taco, pero é que me sublevan este tipo de actuacións torticeiras e que pretenden desviar a atención).

Ai estos do BNG! Tanto purismo e acaban nos Tribunais! E logo pretenden darlle leccións ó resto do mundo...

Xa o di o refrán...Meteuse o demo a predicador!

Atlético de Madrid 1- Messi 3

2009-01-07T12:24:00.003+01:00

Non son unha gran aficionada ó fútbol.

Pero con Messi chegou un dios que fai que mereza a pena ver algún partido.

Noraboa Messi. Gracias por devolvernos un bo fútbol

Lo que el viento se llevó...

2008-12-29T14:37:00.001+01:00

Lo que el viento se llevó...la vergüenza de unos pocos...

Esos compañeiros de viaxe...

2008-12-15T17:29:00.011+01:00

Hoxe pola mañá, camiño de Santiago, viña escoitando a Radio Galega. Estaban entrevistando a alguén do BNG, non logrei saber a quen.

O caso é que lle preguntaron pola alusión ó BNG feita onte por Emilio Pérez Touriño no acto de proclamación como candidato á Xunta de Galicia. Touriño agradeceu ós socios de goberno o seu traballo na Xunta de Galicia como compañeiros de viaxe. Creo que é un acto que o honra, pois alí non era Presidente da Xunta, senón o Secretario Xeral dos Socialistas Galegos. Un lider dun partido agradecendo o traballo doutro partido.

Ben, pois éste bloqueiro, termo oficializado xa por Quintana, non só non correspondeu ó xesto de Touriño, senón que veu dicir algo así como que era o mínimo que podía facer Touriño,agradecerlle ás consellerías do BNG o seu traballo, pois eran as que máis traballaran do goberno, porque no lado socialista do goberno, iniciativas máis ben poucas.

E citou ás consellerías do BNG que máis traballaron, Medio Rural, Vivenda e Vicepresidencia (curiosamente non citou a Cultura) e ás do PSdeG-PSOE que apenas fixeron nada, segundo él Presidencia e Medio Ambiente.

Só por citar unha cousiña de cada consellería, digo eu que o Pacto Local foi obra da Consellería de Presidencia...claro que como o BNG moitos alcaldes non teñen ó mellor non entenden da súa importancia...e iso que presumen de municipalistas... Iso por non falar do plan de saneamento das rías galegas posto en marcha polo departamento que dirixe Pachi Vázquez, que, preguntémoslle á cidadanía, debe ter a súa importancia...

Iniciativas as do BNG, nin unha soa medida para aliviar a crise económica que estamos vivindo. E iso que son os responsables da Consellería de Industria. Nin máis nin menos. (Afortunadamente temos uns responsables de Economía e Traballo tomando medidas dende o minuto cero. Consellerías socialistas, que casualidade)

Manda carallo, digo eu.

"Nace o corvo na pena e tira pr'ela" di o refrán.

14D

2008-12-11T14:04:00.003+01:00

Quedades convidados/as ó acto de proclamación de Emilio Pérez Touriño como candidato á Presidencia da Xunta de Galicia polo PSdeG-PSOE.

Non faltedes!

Moción de censura en Mos

2008-12-05T14:48:00.001+01:00

Concentración contra a moción en Mos:

Sábado 6 de decembro ás 12.00 horas

Fronte ao Pavillón Óscar Pereiro

Portelos-Mos

In memoriam

2008-12-03T19:14:00.002+01:00

Deixaránnos sen palabras.

Pero nunca nos quitarán a voz.

Esos malditos cabróns

2008-12-01T22:13:00.005+01:00

Levo días pensando en escribir sobre a violencia de xénero, pero ó certo é que se me pasan tantas cousas pola cabeza que este post sería, e seguramente será, caótico.

E mentras ordeaba as miñas ideas outro cabrón machista asasinou á súa moza e feríu a dúas persoas. A súa ex- muller está viva de milagro.

A rabia que me pasa por dentro cando sucede unha cousa destas lévame a olvidar por un momento os meus principios e valores e desexarlle a cabróns coma este unha morte indigna e dolorosa.

Non deixo de pensar que lles pasará pola cabeza a estas persoas para asasinar a alguén a quen se supón amaron nalgún momento. Supoño que nunca as quixeron en realidade, sólo as posuíron(no sentido máis materialista da palabra)

E tampouco deixo de pensar que é o que estamos facendo mal, a clase política, o profesorado, as familias...a sociedade en definitiva, para que sigan sucedendo cousas coma esta.

E aínda me leva máis o demo cando coñezo estudos con resultados como o seguinte: á pregunta de si se lles ocurre algunha xustificación para que un home abofetee á súa parella, un 42% de estudantes universitarios responde que sí.

Provócame tal estupor que quedo sin palabras. E sin letras.

Non permitamos que a metade do xénero humano siga vivindo sometida. Non permitamos que esos malditos cabróns sigan asasinando.

P.D. Perdoade polas formas e pola forma deste post.

Sempre Forges

2008-11-29T14:28:00.001+01:00

Violencia de xénero, por Forges

2008-11-26T19:26:00.002+01:00

Él no es así

2008-11-25T10:52:00.004+01:00

Hoy, 25N, Día Internacional contra la violencia de género, os dejo un texto escrito por mi buen amigo Dapena, abogado, leído el pasado domingo en el acto del PSdeG-PSOE "30 voces masculinas contra la violencia de género".

Gracias Dape.

“Él no es así, él no es así. Él en realidad es bueno, es muy cariñoso…, cuando está bien…”

Escucho estas excusas una mañana, sentado a la puerta del Juzgado de Violencia contra la Mujer, de guardia como abogado en el Turno de Oficio, mientras mudo interiormente mis esquemas mentales: de la habitual defensa, a la acusación particular que el azar me ha deparado asumir.

No provienen estas palabras de la madre del acusado (una madre es una madre…, siempre ve al bebé que ese hombretón del calabozo un día fue…: es el fruto de su vientre de mujer; un fruto amargo, pero fruto).

No. No habla su madre. Me lo dice mi recién conocida clienta, la víctima: esposa o compañera del presunto maltratador frente a quien voy a dirigir la imputación. Habla moviendo las manos, la cara tumefacta, los ojos llorosos (¿cuántas lágrimas pueden derramar unos ojos…?).

Y yo sé (yo bien lo sé) que para protegerla voy a tener que hacerle daño (yo también). Voy a tener que abrirle los ojos, voy a tener que hacerle comprender que el insulto no es un piropo, que el golpe no es una caricia, que el desprecio no es amor…Que él no la quiere. No te quiere, mujer…

Y descubrir ese panorama, asumir esa realidad es otro giro más a la tuerca del dolor…, que la mente a veces se resiste a admitir: “…aunque los niños estén presentes, a ellos no les pone la mano encima…” –sigo oyendo-. Soy un profesional. Toca darle otro golpe de tuerca, otro golpe de realidad.

Cumplo con mi trabajo (¿y si me hubiese correspondido defender al hombretón…?). Soy un profesional –me repito-.

Obtengo una orden de alejamiento…; unas medidas provisionales… Bien.

¿Bien? No, no. Porque cuando pienso que lo peor ha pasado, recibo una llamada…, de ella:

“Perdone Sr. Abogado, es que deseo retirar la denuncia, quiero darle otra oportunidad”.(¿Otra oportunidad…? Pero, ¿cuántas van?).

(¡Ay, mujer!: ¡¡¡SI VIERAS A ESE MISERABLE CON MIS OJOS…!!!)

AB

2008-11-18T22:32:00.003+01:00

Prometeches amarme sempre....

Sigue sendo sempre?

Amigos para sempre

2008-11-10T17:37:00.005+01:00

Preséntovos a Pelanas. Pelanas III. O seu avó era Sir Pelanas I, un can xudeo e alemán afincado na campiña inglesa. O noso Pelanas convertiuse nun can bohemio e acabou nun refuxio...Esta é a súa historia, que chegou ata min grazas a Victoria.

Por Pelanas, e por moitos outros Pelanas, nace "Amigos para Sempre".

"Amigos para sempre" é o título do concurso de relatos que organizamos dende o Consello da Xuventude de Galicia dirixido a rapaces de entre 12 e 18 anos.

Aínda que pareza mentira, no pasado 2007 foron abandoados en España máis de 100.000 cans e gatos. Creo que unha sociedade que se ten por madura non pode consentir tamaña irresponsabilidade.

Por iso, porque creo fundamentalmente na educación como concienciadora da sociedade, nace este concurso. Un concurso de relatos no que queremos que a xente moza nos conte a súa relación cos animais cos que convive. Seguramente os adultos teñamos moito que aprender da xente máis nova.

E tamén porque pretendemos que ó fio do concurso se dean na aula debates sobre o tratamento que lle da a nosa sociedade ós animais, sobre biodiversidade, natureza...

E sobre todo que aprendamos que os animais non son xoguetes, senón seres vivos. Son "amigos para sempre"

"O progreso dunha sociedade mídese polo trato que ésta lle da ós animais"

P.D. Sobre este tema recoméndovos un precioso post de Tamara do sábado 1 de novembro.

Nostalxias

2008-11-04T20:55:00.004+01:00

As súas angustias contoumas o outro día, mentras no transistor do coche, de fondo, alguén contaba vidas alleas...

Non deixaba de preguntarse porque era sempre él o protagonista das súas nostalxias...

Se nin siquera recorda os lunares que pintaban a súa pel...a pesar de que un día a soubo de memoria...

... tampouco as súas caricias, esas que algún día lle fixeron tremer algo máis que o corpo, esas que cautivaron a súa alma...

... se xa non recorda o son dos quérote, e iso que procurou grabar cada un nalgún espazo do seu corazón...

...non é capaz xa de percibir ese olor que algún día lle fixo soñar futuros imposibles...

...a desmemoria invadíu todo o que ela quixo conservar del...

...todo...salvo ese papel de cor que, burlón, impide o paso do tempo...todo...salvo a intimidade do abrazo cotiá...

Será o papel de cor que envolve os abrazos cotiás o que o fai protagonista da nostalxia?preguntou.

Non sei a resposta.

Desnudez

2008-10-27T22:17:00.006+01:00

... ela dixo non...

... porque non quería que fotografiase a súa alma desnuda...

...porque non quería que posuíse para sempre a esencia da súa alma...

...porque as fotos tamén debuxan as caricias tatuadas na pel...

...por eso dixo non...

Reflexión en catalán

2008-10-14T19:16:00.006+02:00

Déixovos un anaco dunha reflexión que fai no seu blog persoal o Vicesecretari Primeiro das Joventut Socialista de Catalunya, Rubén Cabañas.

Pareceume moi interesante e comparto gran parte das cousas que di.

Si queredes consultar o post completo podedes facelo no seu blog persoal. Merece a pena botarlle un ollo, pois fai un repaso dos trinta anos de historia das JSC.

...Penseu que el PSC desaprova aquesta actitud de la JSC?, en el moment en que han de patir les conseqüències no els fa gaire gracia (us ho puc ben garantir), però en el fons comparteixen amb nosaltres que qualsevol moviment juvenil ha de ser autogestionat políticament pels mateixos joves o acaba sent una mala còpia de qui els gestiona. És a dir, no aportarem res al moviment socialista si acabem sent persones de 50 anys atrapades en cossos de 20, joves sense la més mínima capacitat crítica o de proposta, seguidistes del poder amb l’única virtut de parlar bé en públic encara que allò que diem estigui buit de contingut. Com es pot llegir al anvers del nostre carnet: “La Joventut Socialista de Catalunya hem de fer front als problemes dels joves. Que hi hagi una organització on els joves s’autogestionin i dirigeixin, on siguin capaços de donar alternatives als seus problemes sense la supervisió teòrica de ningú, és necessari”. Suposo que ara ja sabeu perquè vaig escollir aquesta frase...

Xuntanza de bloggers socialistas

2008-10-13T17:03:00.002+02:00

O vindeiro mércores terá lugar na sede do PSdeG-PSOE a primeira xuntanza de bloggers socialistas.

Case todos nos coñecemos da rede, incluso hai algúns que só nos coñecemos diso pero nunca nos vimos en persoa. Creo que é unha boa ocasión para vernos as caras, e sobre todo para compartir as nosas experiencias no blog.

Vémonos alí!

Penso en ti

2008-10-07T09:29:00.003+02:00

...cun frío arrepiante dese que che deixa o corpo aterecido...cun calor deses que che impide mover ese músculo que antes tiñas aterecido...cando co paraugas corro baixo a chuvia para resgardarme...

...á beira do río...ou á do mar...rodeada de xente ou sola conmigo mesma...cando baixo as escaleiras...e tamén cando as subo...

...mentras espero a que o semáforo se poña en verde...e cando na pantalla do móbil aparece o teu nome...ou cando non es ti desexando que o sexas...

...mentras me cobixo no teu abrazo atrapándoo para que sexa infinito...

...baixo as sabas co calor da túa pel...e na cama que se me fai enorme cando escapa o calor que deixou a túa presencia...cando nela só queda o teu perfume...

...mentras conduzo...e cando me levan...

...na cordura...e tamén na locura...

...cando te quero...e cando te odio...

...mentras apuro un pitillo...ata cando me mata a dor de cabeza...

...sempre...sempre...sempre...

...ata cando non podo pensar...

...penso en ti...

P.D. Para él

Dous gobernos

2008-09-26T14:28:00.002+02:00

Existen dous gobernos, din moitos.

Dous gobernos que na teoría son un. Dúas forzas políticas que non acadaron os votos suficientes nas urnas e que tiveron que xuntar os de ambos impedindo gobernar ó partido máis votado. Facendo trampas.

Cada un deses gobernos, ou cada unha das partes dese goberno, ten unha ideoloxía distinta, unhas prioridades distintas, diferentes formas de analizar e solucionar os problemas.

Uns a favor das galescolas e outros pensando que estas non son máis que centros de adoctrinamento.

Uns criticando ó goberno e outros apoiandoo.

Uns a favor de educación para a cidadanía e outros en contra.

Uns a favor do ensino íntegramente en galego e outros non.

Uns a favor de potenciar a cultura galega e outros apostando pola española.

Uns apostando pola reserva de sólo para a construcción de vivendas protexidas e outros en contra.

Uns apostando pola billarda e outros tirando cara o fútbol.

Non se poñen dacordo nin nas reunións do máximo órgano de dirección de goberno.

Pero eles intentan aparentar normalidade.

Un desastre, vaia. Esto non é o que elixiron os cidadáns, di o terceiro en discordia, o partido máis votado pero ó que non lle deixaron gobernar.

Existen dous gobernos, din moitos.

E que di o Sr. Feijoo?

Perlas coma esta: “El pacto en Santiago(o do PSdeG-PSOE e o BNG para facilitar que nos concellos goberne a forza máis votada das dúas opcións) va contra la autonomía local de los concejales electos”

Existen dous gobernos en Muros Sr. Feijoo?

Os concelleiros do PP de Muros a quen atenden ordes, ó alcalde nacionalista Domingos Dosil ou ó portavoz popular J.Antonio Siaba?

É un goberno de coalición malo para Galicia pero bo para Muros?

Son os do BNG cos que goberna o PP en Muros os mesmos que apoian o Plan Ibarretxe, os que segundo vostede queren impoñer o galego negando a liberdade de elección, os mesmos que apoian o modelo de financiación que propón Cataluña? Son os mesmos ou é que os do BNG de Muros son diferentes?

La verdad

2008-09-23T18:07:00.007+02:00

Os dejo hoy algunas citas que me hacen reflexionar sobre la verdad, la mentira, la conciencia...Casi siempre hay mucha sabiduría detrás de ellas.

Dedicadas a todos aquellos que gusten de leerlas.

"Las peores verdades se dicen en broma"

"La verdad se corrompe tanto con la mentira como con el silencio"

"Di la verdad aunque sea amarga. Di la verdad aún contra tí mismo"

"La conciencia es cobarde, y cuando no tiene fuerza para evitar las faltas, rara vez es lo bastante justa para acusar"

Y todo porque...no hay carnaval sin cuaresma.

Lo que no pase en España...

2008-09-19T23:40:00.003+02:00

Creo que la noticia se comenta por sí sola.

A veces también hay que echarse unas risas.

Gonzalo Durán, Alcalde de Vilanova de Arousa

2008-09-18T22:02:00.004+02:00

Maldita pandilla de rojos de mierda!

Esas foron algunhas das palabras que o alcalde de Vilanova de Arousa, Gonzalo Durán, do Partido Popular, lle adicou ó subdelegado do goberno en Pontevedra, Delfín Fernández, e ós bateeiros que se manifestaron en días pasados.

O de este home non ten arreglo. Seguramente moitos non o coñezades, pero é un tipo especial. Alcalde, segundo él, de Villanueva de Arosa, non fala galego nin por aposta.

Aqueles que acusan ós socialistas de reabrir vellas feridas por aprobar a Lei da Memoria Histórica ó mellor deberían mirar un pouquiño máis a quen teñen nas súas filas, porque homes como este alcalde pareceron quedar nesa historia á que ó Partido Popular aínda lle quere botar máis terra enriba.

Se queredes escoitar as declaracións, que non teñen desperdicio, e moito menos respeto democrático, podedes velas na páxina web da galega, en Galicia a primeira hora das 08.00h da mañá. É o primeiro que sae.

Non deixedes de escoitalo, aínda temos homes prehistóricos en Galicia. E nós pensando que se extinguiran!

Amor Prohibido

2008-09-17T13:15:00.003+02:00

AMOR PROHIBIDO

Solo tú y yo sabemos lo que ignora la gente

al cambiar un saludo ceremonioso y frío,

porque nadie sospecha que es falso tu desvío,

ni cuánto amor esconde mi gesto indiferente.

Solo tú y yo sabemos porqué mi boca miente,

relatando la historia de un fugaz amorío;

y tú apenas me escuchas y yo no te sonrío...

y aún nos arde en los labios algún beso reciente.

Solo tú y yo sabemos que existe una simiente

germinando en la sombra de este surco vacío,

porque su flor profunda no se ve, ni se siente.

Y así, las dos orillas, tu corazón y el mío,

pues, aunque las separa la corriente de un río,

por debajo del río se unen secretamente.

De José Angel Buesa

Para un bo amigo...

Eternidade

2008-09-16T12:57:00.002+02:00

"¿En qué lugar, en dónde, a qué deshoras

me dirás que te amo? Esto es urgente

porque la eternidad se nos acaba..."

De Jaime Sabines.

Vacacións...

2008-09-04T14:33:00.005+02:00

Eu estiven de vacacións e o meu blog tamén. De novo en setembro empeza a vida diaria e con ela a vida do blog. Desculpade polo abandono estival.

Déixovos unhas fotos que fixen estas vacacións en marabillosos paisaxes de Galicia, o mellor país do mundo.

Ría do Barqueiro

Flor do demo

Landras

Moras en San Andrés de Teixido

XI Congreso do Partido dos Socialistas de Galicia

2008-07-30T12:17:00.008+02:00

Cóstame falar do Congreso do Partido Socialista só en termos políticos, porque para min foi sobre todo un congreso de sentimentos. De sentirme socialista e de sentimentos.

Colgo a intervención das XSG na inaguración do Congreso, que me tocou facer a min, a petición de moita xente, sobre todo dos bloggers. De José Luis Prieto, de Cesar Calderón, de Dani Casal, de Adriana...que me fixeron sentir que os valores socialistas seguen moi presentes na nosa sociedade, e que deberiamos reencontranos e recrearnos neles máis veces... que fixeron que me sentira moi orgullosa da organización á que represento, das Xuventudes Socialistas. Gracias blogueiros, por todo.

Dicíalle a Mar, a nova secretaria de organización, que non sabía expresarlle todo o que significa para min que unha muller ocupe este lugar, unha muller e sobre todo ela. Mar, o socialismo feito muller. Dicíalle que me faga un favor, que disfrute por todas e cada unha das mulleres socialistas. Non teño ningunha dúbida de que o fará ben, non só porque é profundamente socialista, senón porque cre e quere a este partido.

Decía que para min este foi un congreso de emocións. Ver subir a Iván como membro da Comisión Executiva Nacional foi...indescriptible. Iván, o "meu" secretario de organización, o que empezou conmigo un proxecto político nas XSG e que os e as fenesas me "roubaron" para que fose o seu alcalde con grande pesar por perdelo e con grande alegría por ver como medraba política e persoalmente. Pero sobre todo Iván, o meu amigo. Non sabes canto me alegrei.

E a emoción máis grande foi cando subíu Lage, non porque sexa a miña parella. Tampouco porque por riba de todo sexa o meu amigo, que tamén. Sobre todo porque se fixo xustiza. Ninguén máis ca él merecía estar aí. Algúns sabémolo, ou non é certo Silvia? Lage, o que sempre estivo aí cando o necesitamos ou necesitei, políticamente e persoalmente. O que sempre apostou por nós. O espello no que moitos nos miramos. Un gran socialista, un galeguista convencido. Unha gran persoa.

Creo que neste post sobre todo teño que dar as gracias.

Gracias a aqueles que confiaron en min para formar parte deste proxecto.

Gracias á miña organización, as XSG, por creer en min e por pensar que outro mundo é posible.

Gracias a Antonio, por saber comprender...a todos os que o sábado pola noite esperaron longamente algo que nunca chegou, como dixo Adriana.

Gracias a todos os compañeiras e compañeiros, e gracias sobre todo ós meus amigos...

...a Silvia...por entendelo todo e estar sempre aí...a María...unha gran persoa e gran amiga e, aínda que ela todavía non o sabe, unha gran política...a Alberto...por confiar sempre en min e, sobre todo, por quererme tanto...a María e Pablo....que, como di Amaral, chegaron de casualidade e xa forman parte da miña vida...a Kechu...por tantas cousas que non collerían nestas liñas, porque non sabes canto te quero...

...a Azu...porque aínda lonxe estaba tan preto...a Yoya...unha máis das XSG, compañeira de repartos electorais a horas e en lugares imprudentes que forxaron unha gran amizade...a Dape...por convecerme de que ás veces o improbable acaba sendo posible...a Julio...alguén ós que moitos aínda teñen que descubrir...a Fer...sobre todo pola súa lealdade e amizade...

...a Blas, o meu outro cari, por tantas cousas...e polos seus abrazos...a Eva...pola súa confianza cega e a súa ilusión contaxiosa...a Diego...porque sei que está aí aínda cando non llo pides...a "Casti"...un valor por descubrir...por todo o seu cariño e confianza...a Xaime...pola súa colaboración silenciosa, coma él...a Fran...por estar cando xa non está...

...e a Tamara...pola súa utopía necesaria...por ser, unha vez máis, a miña outra metade...pola confianza...pola súa forza...por ser...a miña mellor amiga...

e a todos e todas os que non citei porque senón estas liñas serían interminables...a Lu...Isa...Patricia...Rocío...Javi ...María...Miguel...Pampín...Ramón...Adriana...Nacho...Marta...Enrique...a todos e todas...

...a todos e todas os que me pararon polos pasillos para felicitarme...o discurso non é meu...tamén é voso...é de todos aqueles que cada día defenden os nosos valores...de todos os que son e se sinten socialistas...dos que creen que hai que combatir a desmemoria....dos que son socialistas non para amar en silencio as súas ideas...como dicía Pablo Iglesias...

E permitídeme un GRACIAS especial. GRACIAS a un home, maior, que me parou no pasillo e me dixo unhas palabras que me desarmaron: "gracias por devolverme a utopía". Só por eso, mereceu a pena o congreso.

Loitando contra a desmemoria, mirando ó futuro

2008-07-27T22:58:00.002+02:00

Tal e como lle prometín a algúns compañeiros e compañeiras, e sobre todo a varios bloggers que estiveron no Congreso colgo íntegra a miña intervención na inaguración do XI Congreso do PSdeG-PSOE.

Prometo colgar o vídeo en canto o teña. E mañá, en canto descanse unhas horiñas, comentarei a miña visión sobre este congreso.

Non podo colgar esto sen agradecerlle a Tamara que sexa tan fielmente a miña outra metade. Gracias Tami!

Bos días compañeiras e compañeiros.

En primeiro lugar gustaríanos agradecerlle ó Partido dos Socialistas de Galicia que, como organización xuvenil e irmá do partido, nos teña invitado a dirixirvos unhas palabras na inauguración deste Congreso. Gracias, compañeiros e compañeiras e permitídeme, antes de nada, desexarnos un bo congreso.

Congreso que é unha xuntanza das e dos socialistas galegos para definir quen somos e cara onde imos. Qué queremos, qué soñamos, e tamén para reflexionar sobre o que esperan de nós os galegos e as galegas, os e as socialistas que aínda que non formen parte activa deste partido, comparten a nosa visión do mundo. É a ocasión de demostrar ata que punto estamos comprometidos cos valores do socialismo.

Un congreso é a data que marca o calendario para afondar naquelo que nos une como socialistas, que nos define como tales. É tamén o momento de abrirlle as portas á sociedade e contarlle porqué somos socialistas, qué defendemos, porqué militamos no Partido Socialista e porqué lles pedimos a súa confianza.

É o momento de abrir o corazón, de demostralle ó mundo que ser socialista significa crer e defender a igualdade. Principalmente igualdade entre todas e todos os cidadáns, e particularmente entre homes e mulleres. Porque é imposible acadar igualdade en ningún ámbito mentres a metade do xénero humano viva un escalón por debaixo.

Nós, os e as socialistas, temos que ser quen de comprometernos sen complexos coa causa feminista e con cada unha das mulleres que sofren a discriminación no seu día a día, no seu traballo, na súa vida. Temos que dicirlle á sociedade que para os socialistas as mulleres hai tempo que deixaron de ser a filla de, a nai de ou a muller de…

Igualdade é non discriminación, non discriminación porque o meu sexo, a miña capacidade económica, a miña idade, a miña raza, a mina orientación sexual non deben, xamáis, limitar o exercicio dos meus dereitos. Iso é socialismo.

Os Congresos, compañeiras/os, son tamén o mellor momento para facer un exercicio de retrospección. Os congresos teñen que servir para mirar cara adiante, pero tamén para recibir un antídoto contra a desmemoria. Para saber a onde imos, compañeiras/os, temos que ter claro de onde vimos.

Temos 129 anos de historia que nos falan de sacrificio, de esperanza, de logros, de traballar por un mundo libre sen donos nin escravos, sen cidadáns de primeira e cidadáns de segunda. 129 anos dos que sentírmonos orgullosos. Orgullosos de ter sido o partido dos dereitos, o partido dos humildes, dos desamparados, o partido da ilusión. Mirar atrás para nós e seguir a senda da democracia, do sufraxio universal, da educación e a sanidade universais, de Pablo Iglesias, da Unión Xeral de Traballadores, da II República. Iso forma parte do orgullo militante.

Temos que honrar a memoria dos que arriscaron a súa vida para que a sociedade na que vivimos fora de todas e todos, e non só duns poucos. Temos que honrar a memoria dos que deron a súa vida por defender a liberdade, por defender que para os socialistas as persoas son o primeiro, o segundo e o terceiro. Contarlles que onde houbo loita polos dereitos das persoas, pola dignidade, pola liberdade…houbo un socialista poñendo o mellor de sí mesmo, o mellor de sí mesmo e moitas veces a súa vida.

Somos a testemuña da irreverencia da liberdade e temos a obriga de non esquecelo, de curarnos da desmemoria. Temos a obriga de levar a cabeza ben alta. Porque ter un carné cunha rosa e un puño gravados non só significa sentirse socialistas, senón tamén defender os valores do republicanismo, do laicismo, do federalismo, do galeguismo, da solidariedade…de sentirnos orgullosos de construir un mundo que non entende de privilexios, un mundo que constrúe dereitos.

Como partido temos tamén que ser conscientes de que temos que conectar cos soños das e dos cidadáns que tamén cren nese mundo. Temos que romper co descrédito que moitos cidadáns senten hacia a política e os politicos e chegar a eles. Dicirlles que pensamos coma eles, que sentimos coma eles e que precisamos da súa implicación.

Temos que dicirlles, que se hai algo que non lles gusta….se movan para cambialo. Porque o que non se equivoca nunca é o que nunca fai nada. E para conseguilo temos que facer un exercicio de autocrítica, temos que avaliar se somos quen de transmitir as nosas ideas e valores. Temos que escoitar para ser escoitados. Porque senón facemos isto, estaremos falando nun atril engrandecidos dos nosos logros… pero non haberá ninguén para nos escoitar.

Eduardo Galeano dixo unha vez que cando ves a utopia no horizonte e das un paso para achegarte a ela esta se alonxa, que das outro máis e se alonxa ese pouquiño que avanzaches, que das outro e volve a alonxarse. Para que serve entón? se preguntou, me pregunto. Pois serve para seguir avanzando compañeiros e compañeiras.

Reflexionemos, debatamos e sexamos quen de dicirlle ó mundo que os e as socialistas de Galicia temos obxetivos, valores, propostas, ideas…e ideais. Digámoslles ós galegos e galegas, os mozos e mozas galegos que, se cadra, a utopía non é un soño…é unha verdade prematura.

Digámoslle coas nosas enmendas, cos nosos proxectos que, como dixo o brasileiro Raúl Seixas, un soño que se soña só é só un soño, un soño que soñamos xuntos é unha realidade.

Saúde compañeiros e compañeiras, bo congreso e boa sorte.

AB II

2008-07-17T01:32:00.005+02:00

Porque non quería limitarse á realidade inventaba universos paralelos...eses outros que podería ter vivido...

...universos nos que os abrazos estaban cosidos á súa pel...nos que o tatuaxe das súas caricias estaba escrito con tinta indeleble...

...universos, aínda que desiguais, compartidos, desexados, apaixoados...universos nos que se descubrían...nos que se refuxiaba...

...universos nos que os malos momentos ían quedando abandonados mentras baixaba, unha a unha, despacio, como despedíndose, as escaleiras...

...unha na que quedaban as discusións...dúas...tres...nas que quedaban os malentendidos..., vinteunha....trinta e tres...borrando as noites nas que aínda acompañada se sentía sola...cincuenta e catro...setenta e oito...abandonando as bagoas que verteu...ochenta e un...ochenta e tres...combatindo a sensación de fracaso...

...universos polos que ás veces pasea...e...nos que, algunha vez, se atoparon...porque...durante só uns segundos...non máis dos que leva xuntar as letras desta historia...de novo se entendían sin necesidade de mirarse...porque escribir tamén é falar.

AB I

2008-07-04T17:41:00.005+02:00

Atopeite de novo mirándome a min mesma, buscándome, intentando adiviñar o porqué dalgunhas casualidades.

Non te busquei, atopeite dentro de min, non a ti, senón a esa parte de min que tamén é túa...

Non te busquei, atopeite.

Non te busco, xa foi.

Non te buscarei, non quero atoparte.

Crebacabezas

2008-07-04T17:19:00.002+02:00

Seco por fora e tenro por dentro...???

Pregúntalle ó corazón...

AB

2008-06-30T14:08:00.002+02:00

Bebía despacio, saboreando cada trago mentras paseaba pola memoria…Apuraba, en cambio, o pitillo como se a nicotina fose a única menciña para a melancolía…

Viaxaba a súa memoria nun tren…unha única paisaxe…outros ollos…sin palabras…só unhas letras na pantalla do móvil...

..hai curiosas maneiras de comunicarse…

…e na memoria non había máis horizonte…unha e outra vez un abrazo…

Sí...

2008-06-25T18:45:00.003+02:00

Para as que pensan que perdín a cabeza, aí vai outra comedura de tarro...

Sí...gustáronme as uñas pintadas con margaritas...e a cámara vixiante...e as imaxes roubadas...e o arrecendo a té verde...mais era demasiado pronto...

Non...

2008-06-17T23:21:00.003+02:00

Non cortar as unllas,non tolerar o despertador, non planchar a roupa, non falar coa xente, non acordarte…e o vestido azul…

Y si Dios fuera mujer?

2008-06-13T14:25:00.003+02:00

¿Y si Dios fuera mujer?

pregunta Juan sin inmutarse,

vaya, vaya si Dios fuera mujer

es posible que agnósticos y ateos

no dijéramos no con la cabeza

y dijéramos sí con las entrañas.

Tal vez nos acercáramos a su divina desnudez

para besar sus pies no de bronce,

su pubis no de piedra,

sus pechos no de mármol,

sus labios no de yeso.

Si Dios fuera mujer la abrazaríamos

para arrancarla de su lontananza

y no habría que jurar

hasta que la muerte nos separe

ya que sería inmortal por antonomasia

y en vez de transmitirnos SIDA o pánico

nos contagiaría su inmortalidad.

Si Dios fuera mujer no se instalaría

lejana en el reino de los cielos,

sino que nos aguardaría en el zaguán del infierno,

con sus brazos no cerrados,

su rosa no de plástico

y su amor no de ángeles.

Ay Dios mío, Dios mío

si hasta siempre y desde siempre

fueras una mujer

qué lindo escándalo sería,

qué venturosa, espléndida, imposible,

prodigiosa blasfemia.

[Mario Benedetti]

Nota: Estos días vai de poesía. Hoxe, o mellor entre os mellores, Mario Benedetti.

El nombre olvidado

2008-06-11T13:32:00.004+02:00

[...]

Y yo soy la ternura de aquel hombre
que tú quisiste, ya no importa cuando,

y el tiempo se detiene, y sigo andando,

pero no logro recordar tu nombre...

[José Ángel Buesa]

Para alguén, polos moitos abrazos recibidos...

Jose Ramón Gómez Besteiro, figura emerxente?

2008-06-09T09:22:00.003+02:00

Por aí van os tiros do titular da entrevista que hoxe publica o xornal El País na súa edición de Galicia.

Recoméndovos esta entrevista a José Ramón, Presidente da Deputación de Lugo, unha persoa formada, traballador, con iniciativa e, sin ningunha dúbida, figura emerxente do socialismo galego. Un home de partido. Chegará lonxe. Meréceo.

Bichos raros

2008-06-07T21:48:00.002+02:00

Déixovos "Bichos raros", unha simpática curta na que unha das protagonistas é Tamara, facendo de friki(sí,sí, moito máis friki do que é ás veces;-))

A culpa é de "Sapatero"...

2008-06-04T19:47:00.002+02:00

Non vos perdades este vídeo de dous paisanos falando do tema Chikilicuatre en Eurovisión...Non ten desperdicio.

Como non...a culpa é toda de "Sapatero"...

Tribus por descubrir

2008-05-30T14:04:00.006+02:00

Hoxe aparecía en diversos medios de comunicación o descubrimento dunha tribu na selva amazónica, na fronteira entre Brasil e Perú que non tivo nunca contacto co home blanco.

Parece incrible para nós, homes e mulleres brancos, europeos, inmersos no mundo das TIC parece incrible.

Ó certo é que me desperta moita curiosidade, debe ser a miña vocación frustrada esa que teño de estudar antropoloxía.

A pregunta que me xurde é que vai pasar agora que os descubriron. Porque...quen somos nós para cuestionalos ou molestalos?

Vai de ensino...

2008-05-21T20:25:00.005+02:00

"Quen abre as portas dunha escola pecha unha prisión"

[Víctor Hugo]

"Educade ós nenos e non será necesario castigar ós homes"

[Pitágoras]

"Cando o aprendido se olvida queda a educación"

Poligamia

2008-05-15T20:08:00.002+02:00

Lía hai días nos diarios a noticia de a que Vicepresidenta do Goberno, Mª Teresa Fernández de la Vega, se mostraba “horrorizada” pouco despois de sacarse unha foto en Níger cun home e as súas tres esposas.

Sei que este non é un tema fácil, e tampouco eu teño unha postura clara ou ben definida. Así que este artigo será un pouco a modo de reflexión de cousas que se me pasan polan cabeza a respecto disto.

Sempre crin que non existen valores nin dereitos universais, pois en cada lugar do mundo cada un deles pode ter unha interpretación diferente en función da cultura, da relixión, da evolución da sociedade… e porei un exemplo cun dereito fundamental como é o dereito á vida. Mesmo dúas persoas que viven na mesma sociedade, na española por exemplo, poden ter un concepto diferente do que significa o dereito á vida ou cal é o propio concepto de vida. Por iso as diferentes posturas en torno ó aborto ou á eutanasia.

Partindo desta base cústame estar de acordo co horror que manifestou a Vicepresidenta.

É dicir, podo coincidir no seu horror se estas mulleres non decidiron libremente a vida que queren levar (cousa seguramente probable), se non decidiron que queren compartir a súa parella con outras mulleres. Pódome sentir horrorizada pola falta de liberdade das mulleres en moitos países, e tamén en concreto en Níger. Sei ademais, que a poligamia é fundamentalmente masculina, e que non se dan apenas caso de poliandria. Pero creo que a Vicepresidenta debeu matizar máis as súas declaracións, matización no sentido que agora comentarei.

Non comparto que se mostre horrorizada pola poligamia en si. Nun país como España no que o concepto de matrimonio xa non é, afortunadamente, monolítico, non sei que ten de malo respectar que as persoas elixan libremente a súa forma de vivir, en parella, tres, catro ou as persoas que sexan e dos sexos que sexan. Supoño que iso é a liberdade.

Non pretendo abrir un debate que non está na sociedade cal é o da poligamia ou o do seu recoñecemento oficial.

Simplemente entendo que aqueles que cremos na idea exposta polo Presidente do Goberno, José Luis Rodríguez Zapatero, en torno á Alianza de Civilizacións, deberiamos pensar un pouco antes de facer determinadas manifestacións en torno a cuestións culturais ou relixiosas doutros países.E dígoo porque non haberá verdadeira alianza entre os pobos se uns non nos respectamos ós outros, sempre, por suposto, dentro do marco da declaración dos dereitos humanos, pero sempre tendo tamén claro que a cultura occidental non ten por que ser a mellor por ser a nosa e non intentando impoñerlla a ninguén.

Está o galego en crise?

2008-05-14T17:11:00.005+02:00

Está o galego en crise?

Esta e outras foron as preguntas que hai uns días nos fixeron en no diaro dixital GZNación ás responsables das tres organizacións políticas xuvenís.

Se queredes escoitar o debate, podedes facelo aquí.

Entrevista con Maria, a bloggeira máis veterana

2008-05-09T13:30:00.001+02:00

Recoméndovos que non vos perdades esta entrevista. Maria Amelia, ós seus 96 anos demostra, ademáis de moita vitalidade, moito sentido do humor.

E ademáis encántame a descripción que fai de Zapatero, "alguén que acaricia ó público coa mirada"

Tan galegos coma nós

2008-05-06T23:55:00.003+02:00

Déixovos o artigo que este luns me publicaban en Vieiros.

O domingo regresei de París dunha viaxe na que compartín un par de días con descendentes de galegos e galegas que un día tiveron que emigrar en busca dun mundo mellor, ou simplemente en busca da supervivencia.

Os 21 eran mozos e mozas que non pasaban dos trinta anos, só dous deles naceran en Galicia, os demais naceran noutros países: Alemaña, Francia, Suíza, Holanda…

O primeiro que se me fixo raro é que cando os escoitei falar tiñan un acento galego… coma se nunca saíran da nosa terra. Ademais, cada un reproducía os trazos do bloque dialectal ó que pertencía. Non daba creto que rapaces e rapazas que naceron, viviron e viven noutro país foran capaces de manter ese galego tan noso, tan…galego, sen un chisco de contaxio de acento alemán ou francés.

O segundo que me sorprendeu foi o coñecemento que tiñan sobre Galicia. Sobre a Galicia actual. Eligio, un holandés nacido en Urdilde, falábame da autovía Santiago-Brión coma se todos os días pasase por ela para ir ata Santiago, e do corredor que ían construír e mesmo dos distintos posicionamentos sobre a variante de Noia…

Logo descubrín que tiñan un amplo coñecemento sobre a cultura tradicional e actual galega. Case todos sabían tocar a gaita galega ou a pandeireta, e ata o sacho… Mesmo sabían máis do que sabemos moitos que vivimos en Galicia.

Abraiada quedei cando preguntándolles de onde eran o que respondían non era Zurich, Nüremberg ou Xenebra, senón Verín, Guitiriz ou O Carballiño.

Algúns querían “volver” a Galicia. Volver? Pensaba eu… Como se volve a un lugar do que nunca marchaches? Que errada estaba, Galicia é o seu lugar, o seu país… Son holandeses porque naceron en Holanda, porque viviron alí… pero eles séntense galegos e galegas, por iso non din que queren vir, senón que queren volver, porque a nosa terra tamén é a súa.

Levan tan dentro a Galicia… se non o vise cos meus propios ollos non o crería. E non só iso, son os mellores embaixadores do noso país.

Ialma Música, por exemplo, que vai polo seu terceiro disco, cinco rapazas descendentes de galegos e galegas, que crearon un grupo e cantan en galego… en Bruxelas… e en todo o mundo…

O certo é que me quedou un regusto amargo ó rematar a fin de semana, un regusto como de culpabilidade. Porque cando estaba con eles, que se sentían tan galegos coma min, cando compartía risas, conversas e música con eles dábame conta da ignorancia na que vivimos as mozas e mozos galegos de que existe outra mocidade, que sente a nosa terra tanto coma nós, á que nunca temos en conta porque para nós non existe.

Suízos galegos, alemás galegas, franceses galegos, belgas galegas… tan galegos coma nós.

El Chiquifacha

2008-04-18T14:25:00.001+02:00

Humor ante a traxedia que supoñen os fascismos.

Noraboa ó Gran Wyoming, é un xenio.

Entrevista a Ricardo Varela

2008-04-17T10:39:00.004+02:00

Botádelle un ollo á entrevista que lle facían en Vieiros a Ricardo Varela, Sº de Organización do PSdeG-PSOE e Conselleiro de Traballo.

Coincido en moitas das cousas que di (FEGAMP, voto emigrante...), noutras (como o tema PSC) non coincido tanto. Pero, en calquera caso, considero que é unha interesante entrevista.

E do que non queda ningunha dúbida é de que, cos datos na man, temos un excelente Conselleiro de Traballo.

Zapatero acertou de cheo

2008-04-16T14:16:00.002+02:00

Déixovos o artigo que onte me publicaban no xornal.com

Dende onte España é un pouco máis democrática. Ó mesmo tempo que as nove ministras prometían o seu cargo; ou no momento en que Carme Chacón, nova ministra de Defensa, pasaba revista ás tropas; ou cando unha muller de 31 anos era considerada persoa con todos os dereitos e deberes, con todas as capacidades... neses momentos a calidade da democracia española melloraba.

Melloraba porque por fin a metade da poboación é a metade do Goberno, por fin a metade da poboación ocupa a metade dos postos de responsabilidade... Medraba porque por fin as mozas e mozos somos considerados persoas e non meros chuchadores sociais, mileuristas que só se preocupan do botellón da fin de semana...

É que como muller e como muller nova non me podo sentir máis orgullosa do Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero. O presidente que nos devolveu a voz, o que nos recoñeceu a dignidade que moitos pretendían roubarnos, o home que considera as mulleres como aquilo que son: persoas.

E non só me gusta este Goberno por ser muller e nova, ou porque considero que os seus integrantes teñen cualificación máis ca suficiente para desenvolver a tarefa que se lles encomendou, aínda que tempo teremos de comprobar iso, senón porque despois de escoitar a dereita partidaria e mediática téñoo claro: Zapatero acertou de cheo.

Os do PP din que é continuísta. E dino coma se isto fose malo. Pois a xestión deste Goberno continuísta foi a que valorou a cidadanía o pasado 9M e aí están os resultados. Continuísta, pero ó mesmo tempo non lle gustan as novas incorporacións... En fin, neste caso creo que se cumpre iso de que ven a palla no ollo alleo e non ven a viga no propio. Non deixa de facerme graza que sexa Rajoy precisamente o que fale de continuísmo... Cousas veredes...

E xa para rematar, unha pequena maldade que non podo evitar, seguramente será politicamente incorrecto, pero non pode deixar de darme gusto pensar nalgún xeneral deses que se puña firme ante o xeneralísimo, ou dos que o 23F estaban a piques de facer festa, ter que pórense firmes agora ante a súa xefa, muller e embarazada, e roxa.

Eu, republicana

2008-04-14T14:03:00.005+02:00

Hoxe, unha vez máis, quero manifestar que me sinto republicana, republicana con todo o que iso conleva, e tamén republicana dende a nostalxia da República do 1931...

A organización á que pertenzo, as Xuventudes Socialistas, tamén nos definimos como republicanas nos nosos estatutos e no documento político:

ESTATUTOS NACIONAIS DAS XSG APROBADOS NO XII CONGRESO:

Artigo 1

[...]

XSG é unha organización que se define como socialista e galeguista. Así, os valores fundamentais nos que asenta a súa ideoloxía son: a liberdade, a igualdade e a solidariedade, o galeguismo, a tolerancia, a participación, o desenvolvemento sostible, o pacifismo, o republicanismo e o federalismo.

DOCUMENTO POLÍTICO DAS XSG APROBADO NO XII CONGRESO

Parágrafo 7 liña 7:"Queremos unha Constitución que afonde na chegada da República, do federalismo, do laicismo, dos valores republicanos da cidadanía e na defensa máis decidida e profunda dunha democracia mellor."

A nosa lingua

2008-04-10T13:38:00.002+02:00

Déixovos un artigo que onte me publicaban no Xornal.com:

A verdade é que lle levo dado moitas voltas a como as administracións públicas poderían potenciar o uso do galego na sociedade, sobre todo entre a xente moza. Non me parece un tema sinxelo. E non mo parece porque non comparto as opinións dalgúns que queren impoñelo a toda costa. Creo que a súa potenciación ten que pasar por presentar a nosa lingua como algo útil e atractivo.

Xa manifestei en varias ocasións que estou de acordo co Plan xeral de normalización da lingua galega que propón, entre outras cousas, que na escola a metade das materias se impartan en lingua galega. Tamén dixen que eu incluso iría máis alá e chegaría ata o 100%, salvando lingua e literatura españolas, claro está. Creo que a educación é un dos poucos instrumentos dos que dispoñen as administracións para contribuír ó uso do galego.

Temos que intentar que cada vez a nosa lingua ocupe máis ámbitos dentro da sociedade, que a xente se habitúe a escoitar galego e, polo tanto, a falalo. E se os rapaces e rapazas o escoitan todo o día na escola non o verán como algo raro nin imposto, ó contrario do que predican algúns, senón como algo normal. Que un mestre ou mestra che fale na lingua propia de Galicia non debería xerar polémica ningunha.

Mais creo que non é suficiente con isto.

Sempre que collo na man un periódico, cando me decato de que todo está en castelán, pregúntome por que a maioría dos periódicos de Galicia só fan as súas informacións en castelán. Moitos nin sequera respectan as declaracións que se lles fan en galego, xa que as traducen inmediatamente ó castelán. E digo eu, se a Xunta de Galicia lles dá cuantiosas subvencións ós medios de comunicacións, ben subvencións directas ou ben a través de convenios coas consellerías, por que non esixirlles que o periódico ou cando menos unha parte del estea en galego? Non foi positivo para toda unha xeración programas como o do Xabarín Club? Os nenos asumiron con toda normalidade que os debuxos animados tamén se podían ver en galego. Mesmo algúns xa non lle atopamos graza a As bolas do dragón ou a Sin Chan (o "cuíño cuíño non sona igual en castelán"). O outro día escoitaba que a partir de agora os cómics de Asterix e Obelix xa non se publicarán máis en galego. E digo eu, non haberá suficientes subvencións como para que ningunha editorial decida seguir coa súa publicación na nosa lingua? Non teño ningunha dúbida de que sería unha medida positiva de cara a fomentar o uso da lingua galega.

E como foi un debate que se deu hai non moito quero opinar sobre a obriga dos cargos públicos de falar en galego no exercicio do seu cargo. E direi que si, que estou de acordo en que os cargos públicos de Galicia se expresen en galego nas súas intervencións públicas. Logo na súa casa cada un que faga o que queira. E paréceme que debe ser así porque isto non fai máis que contribuír á normalización da nosa lingua, á normalización do seu uso, a eliminar esa idea que aínda segue vixente nalgúns sectores sociais de que o galego é de "pailáns".

E algúns, preocupados polo descenso de falantes da nosa lingua, aínda temos que escoitar declaracións como as do líder do PP en Galicia, Alberto Núñez Feijoo e outros do seu partido dicindo que se pretendemos impoñer unha lingua única como no franquismo. Será que non entende a diferenza entre "impoñer" e discriminación positiva? Será que non entende que hai unha lingua, o galego, que durante séculos estivo asoballada polo castelán e que a única maneira de que non desapareza é potenciándoa?

Ollo, tamén creo que potenciar non é impoñer. E coido que actuacións ou propostas de determinados colectivos e mesmo dalgún partido político non axudan en nada a normalizar a nosa lingua. Igual que creo que o galego é unha lingua propia, distinta do castelán, tamén creo que é distinta do portugués. Creo que é unha lingua única, que nos identifica, e que debería servir para unirnos e non para separarnos. Unha lingua, como dicía unha campaña que fixo, xa hai tempo, a Joventut Socialista de Catalunya, para bicar e non para odiar.

Debate de investidura e compromiso con Galicia

2008-04-09T11:11:00.004+02:00

Debate de investidura:

O BNG non vai a votar a favor da investidura de Zapatero. Zapatero comprometeuse con Galicia, como candidato á presidencia do goberno polo Partido Socialista a:

- prioridad absoluta para que o AVE chegue no 2012
- completar as transferencias pendentes
- manter o 8% da inversión territorializada para Galicia

O BNG non vai a votar a favor da investidura de Zapatero. Pero os compromisos están aí.

Entón, eu pregúntome: BNG forza decisiva en Madrid ou un futuro Presidente do Goberno comprometido con Galicia?

Eu teñoo claro, a forza decisiva atópase nos votos de milleiros de persoas que votaron ó PSdeG-PSOE, que apoian a Rodríguez Zapatero como Presidente do Goberno, a un candidato que se comprometeu(non a cambio deses dous votos supostamente decisivos)con Galicia, e que o fixo porque cree no noso país, sen necesidade de presións nin coaccións de ninguén.

Forza decisiva? Sí, a do Partido Socialista.

Lingua de Amor II

2008-04-08T12:55:00.003+02:00

...porque aínda me saben as lambonadas que nos traías cando ías vender á plaza…e os bolos preñados cando “cocías”…

...polas “nancys” que nos sorprendían cada 6 de xaneiro na saliña de arriba…

...polas 100 pesetas que nos dabas para mercar a super pop...

...porque non olvido que prendías a luz cando ías para a cama pra ver si durmiamos…

...polo sorriso co que nos recibes cando chegamos….e polas bágoas que verques cada domingo cando marchamos…

…por deixarme poñerche os rulos aínda que non teño nin idea de perruquería…

...por querer cocer cachucha cada vez que vou á casa porque a min gústame moito…

...porque cada domingo te preguntas que comemos toda a semana se nunca levamos ovos, chourizos ou leitugas...

...por aprender a usar o móbil só para falar comigo...

...porque quero que saibas que Internet, iso que non entendes, tamén serve para querer...e querer quérote un mundo, avoa...

P.D. Esta é a miña contribución ó concurso Lingua de Amor. Xa que non podo participar del, quero aproveitalo para declararme..en galego.

Chabolismo

2008-04-07T10:53:00.004+02:00

Déixovos o artigo que o pasado venres me publicaban en Vieiros.

Non é tema fácil falar do que está sucedendo estes días na Coruña a conta da polémica polo realoxamento dos chabolistas que viven no poboado de Penamoa, ou en Monteporreiro e O Vao. Aínda que a exposición que vén a continuación se centra no caso da Coruña podería aplicarse perfectamente ó caso pontevedrés, é unha cuestión de proximidade que escolla esa como exemplo.

Non é fácil porque chocan moitos intereses ou sentimentos, seguramente lexítimos, e tamén seguramente fundamentados de moita xente: dos chabolistas, dos veciños de Mesoiro, Eirís ou os Rosales, do propio Concello …

Mais tamén creo que nun tema así, con toda a complexidade que ten, é necesario posicionarse, aínda a risco de non contentar a ninguén ou de recibir críticas dun ou doutro lado. Para facelo direi que case toda a miña vida vivín moi preto dun poboado chabolista de familias xitanas en Lugo, o poboado do Carqueixo, co cal, cando falo, fágoo con algún coñecemento de causa.

Teño escoitado non poucas veces a algún veciño meu dicir iso tan común de "eu non son racista pero os xitanos non os quero". E dicíao pola experiencia que el tiña con respecto a ese colectivo, e polo tanto lexitimamente. Pode que incluso, dende o seu punto de vista persoal, con razón, pois valorábaos polo que coñecía.

Tamén escoitei moitas veces iso de que "os xitanos non se integran nin de broma", cousa que entendo dende o punto de vista das persoas ás que llo teño escoitado, pero na que non coincido, cando menos expresado de tal xeito.

Pero dito iso, creo que as administracións públicas teñen a obriga de tratar todas as persoas en condicións de igualdade, sen discriminación de ningún tipo, tampouco por razón de raza. E creo que en toda esta polémica moitas veces se está caendo na discriminación dende a propia Administración.

É dicir, hai un poboado chabolista en Penamoa, que hai que desaloxar porque se van facer alí actuacións urbanísticas. Ben. O primeiro que ten que ter claro calquera Administración é que non se realoxan xitanos, realóxanse persoas, e como tal deben ser tratadas. Esta é a primeira trampa na que, dende o meu punto de vista cae a Administración, a de centrar na raza o traslado do poboado chabolista. Para os veciños serán xitanos, pero para a Administración deben ser persoas.

Direi tamén que non comparto a proposta da Vicepresidencia de facer poboados de transición, cando menos tal e como se formulou. Supoño que o obxectivo de toda Administración que teña un poboado chabolista nun municipio debe ser a da integración progresiva desas familias no contorno da cidade dende un primeiro momento, non cando non queda máis remedio. Falar de poboados de transición agora significa recoñecer que non fan ou non se fixeron ben políticas sociais, de inserción, educativas ou formativas durante todo este tempo. Digo eu que os poboados de transición terán que ser iso, de transición, dende o primeiro momento.

Dende logo, isto fíxose nalgunhas zonas da cidade da Coruña, por exemplo nas Rañas ou en Orillamar, con notable éxito por parte dos sucesivos gobernos municipais.

E outra cousa máis na que creo que nos equivocamos cando falamos deste tema, é a integración. Teño a convicción de que para nós, moitas veces, integración significa que o pobo xitano adopte as nosas tradicións e costumes, as dos paios, que loxicamente nós consideramos as mellores. Pois creo que o punto de partida é erróneo. Non se trata de que abandonen os seus costumes, senón de que todos poidamos convivir con normalidade, cada quen segundo vexa mentres non moleste ó do lado.. Todos e todas, sexa cal sexa a nosa raza, paios e xitanos, temos que respectar as leis e as normas das que nos dotamos. Considero que integrar significa respectar a legalidade e, alén diso, compartir o común e respectar o diferente E mentres iso non sexa así non haberá integración posible, porque moitas veces buscamos uniformidade, buscamos impoñer como teñen que vivir os demais, e iso é imposible e pouco respectuoso coa pluralidade coa que moitas veces se nos enche a boca.

E xa para ir rematando, podo comprender, aínda que non o comparta, o medo dalgúns veciños de Mesoiro ou doutra zona a que persoas que venden droga vaian ser os seus veciños. Paréceme unha xeneralización absurda e fóra da realidade, pero podo entendela como persoa. O que xa non entendo é que isto os leve a actuar de determinados xeitos, facendo barricadas para que supostamente non entren determinadas persoas no barrio.

Persoas que, como moitos, entraron nunha listaxe para acceder a un piso de protección, que cumprían os requisitos, e que teñen o mesmo dereito ca eles a gozar, mentres paguen, da súa vivenda. Non creo que a mellor maneira de protestar contra unha suposta delincuencia sexa utilizar determinadas formas violentas que se usaron. Non se pode xustificar a ninguén que copia actuacións “nazis” marcando os edificios onde supostamente viven persoas de raza xitana. Aí xa non hai comprensión posible, o que ten que haber é aplicación da lei por racismo e discriminación.

E tampouco entendo que de xeito ilegal se ocupen determinadas vías como a de entrada á cidade da Coruña, provocando un caos xeneralizado de tráfico e moitos inconvenientes ó resto da cidade. Son pacífica, e creo no diálogo, pero tamén creo que os Corpos e Forzas de Seguridade do Estado están para algo. E se alguén de maneira ilegal ocupa unha vía pública terán que actuar. Ou non o fixeron cando foron as protestas dos traballadores despedidos de Attento (aquelas si con razón) que apenas ocupaban a vía pública e cargouse igual contra eles incluso de xeito desproporcionado?

Hai xa algúns anos que vivimos en democracia, e hai determinadas actuacións que non se poden consentir. Cando se goberna hai que facelo con valentía. Hai que escoitar a todo o mundo que se manifeste con corrección ós seus posicionamentos e logo tomar a decisión máis xusta para todas as PERSOAS.

Lingua de amor

2008-04-03T14:56:00.002+02:00

Lingua de Amor é o concurso de declaracións de amor en galego a través do correo electrónico que por segundo ano organiza o Consello da Xuventude de Galicia a través do seu Servizo de Normalización Lingüística.

Déixovos a mensaxe ganadora do primeiro premio do pasado ano:

"Polos zumes de laranxa e pomelo que me fas cada mañá. Por deixarme que poña a Morrissey 26 horas ó día. Por non te rires da miña manía de poñer sempre o mesmo calcetín no mesmo pé. Por aturar as miñas arroutadas cun sorriso. Polos bicos que curan a resaca. Por seres o que máis me gusta de min. Porque non cho dixen no seu momento. Quérote".

Como vedes, hai moitas maneiras de manifestar o amor. A min esta gustoume particularmente.

Si queredes manifestarlle o voso amor á vosa parella, ós vosos pais e nais, ó voso país...non o dubidedes http://www.linguadeamor.eu/

E ademáis interesantes premios!!

Pradolongo e Tamara

2008-03-31T21:03:00.003+02:00

Resúltame moi complicado falar dela aínda que quero facelo. Supoño que non é fácil falar públicamente das persoas ás que queres.

E a Tamara quéroa moito.

Cando a vin en Pradolongo sentínme tan orgullosa dela...era Tamara, a nosa Tamara...a mesma muller de corpo fráxil e conviccións profundas, a mesma que te escoita sen xulgarte e que te xulga cando é preciso, a mesma coa que te perdes en calquera sitio porque é despistada como ninguén pero coa que non che importa perderte porque neses minutos que poderían ser perdidos dando voltas dámoslle voltas a como cambiar o mundo, a mesma que non che abraza nin por aposta pero que cando o fai transmite estou sempre aquí...

...Tamara...a que nos deleita coa especialidade culinaria "pasta tami", a que foi adulta cando aínda era nena, a que escribíu unha historia da que formo parte como ninguén podería facelo...

...Tamara, unha actriz marabillosa no cine e unha persoa auténtica no mundo real, que é así, como se ve, incapaz de interpretar un papel...a mesma que te chama para agobiarte con todo o que hai que facer....a que fala a mil por hora porque non lle chega o tempo para todo o que ten que aportar...a feminista convencida...a republicana de cabeza e corazón...a mesma que dixo sí a intentar construír un mundo mellor, a cambiar o presente para mellorar o futuro...

...Tamara...a miña amiga...Tamara...á que quero...

Ese gran simulacro

2008-03-11T12:12:00.003+01:00

Cada vez que nos dan clases de amnesia
como si nunca hubieran existido
los combustibles ojos del alma
o los labios de la pena huérfana
cada vez que nos dan clases de amnesia
y nos conminan a borrar
la ebriedad del sufrimiento
me convenzo de que mi región
no es la farándula de otros

en mi región hay calvarios de ausencia
muñones de porvenir / arrabales de duelo
pero también candores de mosqueta
pianos que arrancan lágrimas
cadáveres que miran aún desde sus huertos
nostalgias inmóviles en un pozo de otoño
sentimientos insoportablemente actuales
que se niegan a morir allá en lo oscuro

el olvido está lleno de memoria
que a veces no caben las remembranzas
y hay que tirar rencores por la borda
en el fondo el olvido es un gran simulacro
nadie sabe ni puede / aunque quiera / olvidar
un gran simulacro repleto de fantasmas
esos romeros que peregrinan por el olvido
como si fuese el camino de santiago

el día o la noche en que el olvido estalle
salte en pedazos o crepite
los recuerdos atroces y de maravilla
quebrarán los barrotes de fuego
arrastrarán por fin la verdad por el mundo
y esa verdad será que no hay olvido.

De Mario Benedetti, ninguén mellor ca él para expresar o que sentimos.
Adicado a Sandra, unha muller valiente.

Razones de Conferencia Episcopal para votar al PP

2008-03-05T14:02:00.001+01:00

Estos do Club do Tetraedro son boísimos. Recoméndovos que visitedes a súa páxina no youtube.

El próximo domingo vota con todas tus fuerzas

2008-03-05T13:14:00.001+01:00

1º Debate Zapatero-Rajoy

2008-02-26T00:08:00.003+01:00

Pero qué se pode esperar dun lider da oposición que acusa ó Presidente do Goberno de "agredir ás víctimas do terrorismo"?

De alguén que di que co PSOE subíu o prezo da vivenda e obvia que co PP subíu un 110%? Que obvia que cando eles gobernaban a vivenda subía a un 18,5% anual e agora ó 5.3%?

Que se pode esperar de alguén que como Rajoy fala de pensións obviando que o que él quere colocar como Ministro de Economía, o señor Pizarro, propuxo hai algúns días privatizar as pensións?

De alguén que a única referencia que fixo á mocidade foi para falar dunha nena que nacería en España? Que non falou da igualdade en ningún momento?

Que se pode esperar de alguén que nega sistemáticamente os datos oficiais?

De alguén que só sabe decir "eso es mentira" cando o único que minte é él?

E sobre todo, que se pode esperar de alguén que fala de que quere representar ós currantes e non sabe nin o que é un bonobús?

Porque sabemos o que queremos....Vota

2008-02-23T18:48:00.001+01:00

Decide...vota

2008-02-22T13:29:00.001+01:00

E ti que queres ser de maior?

2008-02-18T14:23:00.000+01:00

PAZ. PLATAFORMA DE APOYO A ZAPATERO

2008-02-13T20:25:00.001+01:00

DEFENDER LA ALEGRIA

2008-02-11T09:48:00.001+01:00

Defendendo a alegría...

Al ver que mi puestín se aleja

2008-02-03T20:57:00.001+01:00

Video que atopei no youtube sobre a recente disputa Gallardón-Aguirre-Rajoy.

Noraboa a quen o fixo. Non ten desperdicio.

..... non seas él

2008-01-30T16:43:00.001+01:00

Con Zapatero, volve a crer na política

2008-01-22T22:03:00.001+01:00

Ferrol,polo mar e a vida

2008-01-07T19:48:00.001+01:00

O video xa o di todo, un homenaxe ó mar. E a vida, como a de Carmelo Teixeiro.

Homenaxe a Benazir Bhutto

2007-12-28T13:27:00.000+01:00

CONSTERNADOS, RABIOSOS

Vámonos,derrotando afrentas

Así estamos
consternados
rabiosos
aunque esta muerte sea uno de los absurdos previsibles

da vergüenza mirar los cuadros
los sillones
las alfombras
sacar una botella del refrigerador
teclear las tres letras mundiales de tu nombre
en la rígida máquina
que nunca
nunca estuvo
con la cinta tan pálida

vergüenza tener frío
y arrimarse a la estufa como siempre
tener hambre y comer
esa cosa tan simple
abrir el tocadiscos y escuchar en silencio
sobre todo si es un cuarteto de Mozart

da vergüenza el confort y el asma da vergüenza cuando tú comandante estás cayendo
ametrallado
fabuloso
nítido

eres nuestra conciencia acribillada

dicen que te quemaron con qué fuego
van a quemar las buenas
las buenas nuevas
la irascible ternura
que trajiste y llevaste
con tu tos
con tu barro

dicen que incineraron
toda tu vocación
menos un dedo

basta para mostrarnos el camino
para acusar al monstruo y sus tizones para apretar de nuevo los gatillos

así estamos consternados
rabiosos
claro que con el tiempo la plomiza
consternaciónse nos irá pasando
la rabia quedaráse hará mas limpia

estás muerto
estás vivo
estás cayendo
estás nube
estás lluvia
estás estrella
donde estés si es que estás
si estás llegando

aprovecha por fin
a respirar tranquilo
a llenarte de cielo los pulmones

donde estés si es que estás
si estás llegando
será una pena que no exista Dios

pero habrá otros
claro que habrá otros
dignos de recibirte
comandante.
Montevideo, octubre 1967.

Déixovos o poema que Mario Benedetti escribiu para o Che Guevara.

En homenaxe a unha valente, a unha loitadora, a unha muller: Benazir Bhutto.

O burato de Serrabal

2007-12-19T10:43:00.000+01:00

Déixovos un artigo que onte a Voz de Galicia publicaba en Tribuna. É de Juan Ramón Vidal Romaní, catedrático de xeoloxía da Universidade da Coruña. Teño coincidido con él en varios consellos de goberno, e aínda que as nosas opinións eran moitas veces discrepantes, no caso que nos ocupa non podo deixar de darlle a razón e a noraboa por este artigo.

Los días próximos al fin de año abundan en balances de todo tipo: de producción, de récords, de comparación entre lo que se produce en Galicia y el resto del mundo. En un alarde de provincianismo controlado nos enteramos de que la empresa que ha paralizado la entrada del AVE en Galicia, pues su trazado atravesaba tangencialmente la concesión minera que está explotando, ha llegado a un arreglo con la Administración autonómica para ampliar la concesión en tiempo y en superficie. Para lavar su imagen de antigallega, la empresa anuncia que va a producir el 21% del silicio del mundo (es uno de los elementos mas abundantes en la superficie terrestre). Pero, ¡oh casualidad!, el de Serrabal es un yacimiento de excepcional calidad. Los gallegos, los fiscales y los naturales, nos encontramos con el maravilloso récord de ser los que más contribuiremos, pasivamente, a la producción de eso que llaman silicio solar (será porque sirve para hacer paneles fotovoltaicos). Todo eso saldrá de la mina de Serrabal, una vieja cicatriz en la geología gallega que marca la unión de Gondwana con Laurasia hace trescientos treinta millones de años. La ampliación de la concesión de Serrabal garantiza sesenta y cinco años de producción, al menos, para la empresa explotadora del recurso.

Se plantean varias dudas. La primera de ellas es si la pureza del cuarzo del Pico Sacro (el que se extrae en Serrabal) vale para producir silicio para placas solares. Los análisis del cuarzo del Pico Sacro indican que esto no es así. La segunda duda es si su transformación, en el caso favorable, se haría en Galicia. Nada ha aclarado al respecto la empresa Ferroatlántica, que no se dedica a estas cosas. Aun en el caso favorable de que dentro de sesenta y cinco años todos los tejados gallegos estuvieran cubiertos por paneles solares hechos en Galicia con el silicio de Serrabal (lo que ayudaría a mitigar nuestra dependencia energética), lo único que garantiza a los gallegos la continuidad de la mina de Serrabal es un nuevo agujero. ¿Qué es lo que ha revertido en Galicia, agujeros aparte, de las explotaciones de lignitos de Meirama y As Pontes? Toda la energía de As Pontes sirvió para movilizar la fábrica de alúmina-aluminio de San Cibrao. Quien obtuvo más provecho de esa energía eléctrica no fueron los gallegos (a lo sumo ver cómo se fabrican molinos eólicos que sirven para ordeñar el viento de kilovatios mientras la energía que producen camina hacia no se sabe dónde, siguiendo el camino de la producida en los embalses). Y al final solo nos queda ver, pese al cambio climático, cómo se rellenan los agujeros con agua. Dentro de sesenta y cinco años, los que vivan entonces volverán a plantearse si en el agujero de Serrabal se hace otro nuevo lago artificial, aprovechando que el Ulla pasa por allí.

30426 e memoria histórica

2007-12-13T14:08:00.000+01:00

Déixovos o artigo que hoxe me publicaban en Vieiros:

Causa número 30426. Só isto xustifica a Lei de memoria histórica. É o número de causa que tiña o proceso seguido contra 57 persoas acusadas de pertencer ás Juventudes Socialistas Unificadas (JSU) ou ó Partido Comunista de España.

A Lei da memoria histórica, que ben podería chamarse da xustiza histórica. A lei que lles pon nome ós esquecidos, ós perdedores, ós condenados, ó esquecemento durante décadas.

A lei que lles pon nome a trece mulleres que loitaron pola liberdade; a lei que recorda o nome das Trece rosas.

A Lei de memoria histórica que lles pon voz a Pilar Bueno Ibáñez, condenada por formar parte do Comité Provincial das JSU e por organizar a sección feminina destas; a Virtudes González, por colaborar na tarefa; e a Joaquina López Laffite polo seu cargo de secretaria feminina e de secretaria xeral.

Que lles pon voz a Carmen Barrero Aguado, por confeccionar un plan de traballo para a sección feminina; a Dionisia Manzanero por ser enlace entre diferentes membros das JSU; ou a Anita López Gallego por formar parte das JSU e participar nas súas actividades; o mesmo que Antonia Torres Llera, Victoria Muñoz García ou Elena Gil Olaya.

Que lle pon voz a Luisa Rodríguez de la Fuente, a quen lla roubaron por ser xefa duns dos grupos das JSU.

Que lles devolve a dignidade que un día lle roubaron a Blanca Brisac Vázquez e Adelina García Casillas, condenadas por intervir en traballos de organización e actividades das JSU.

Unha Lei de memoria histórica que recoñece a dignidade de Julia Conesa, condenada por vender billetes do tranvía naquel Madrid que se resistía á ocupación das tropas franquistas.

Dende aquel 5 de agosto do 1939 Julia, Blanca, Carmen, Virtudes... permaneceron non só no esquecemento dos cemiterios senón no esquecemento da memoria dos vencedores. Quixeron borrar non só da historia senón tamén da memoria a aqueles que morreron defendendo as súas ideas.

E os herdeiros dos “vencedores”, algúns ós que se lles enche a boca falando de dignidade, de xustiza ou de liberdade cando se refiren ás vítimas de ETA, ás que tamén lles quitaron a voz por pensar diferentes, eses, os mesmos, argumentan que non se poden desenterrar os mortos nin reabrir vellas feridas.

Reabrir? Pero quen pechou esas feridas? Si, durante moitos anos o réxime botoulle terra enriba, pero canta terra se necesita para non sentir os latidos do corazón daquelas que esperaban non escoitar o seu nome nas noites de “saca” na prisión das Ventas? Canta para non imaxinar a dor de Elena, de Victoria ou de Anita cando lles aplicaban correntes eléctricas en peitos, pulsos e dedos de pés e mans? Canta para non escoitar os berros das trece rosas inmediatamente antes de ser fusiladas? Canta para non sentir como esvaecían os corpos de trece mulleres tras os disparos da inxustiza?

Reabrir? Non se pode reabrir o que nunca se pechou, o que viviu no corazón dos seus familiares, na memoria dos seus compañeiros e camaradas.

Reabrir? Non. Esta lei non gaña unha guerra que perderon os que defendían un goberno lexítimo, esta lei non gaña a guerra que perderon os que non a empezaron.

Pero a aqueles que a empezaron, ós que baixo a súa bota someteron todo un pobo non lles gusta, non vaia ser que perdan a guerra que un día gañaron inxustamente, non vaia ser que a memoria os poña no lugar que merecen.

Non. Esta lei dá voz e xustiza, esta lei pon a cada quen no lugar no que debeu estar.

É o mínimo. Porque ningunha lei nos devolverá os asasinados, ningunha lei enxugará as bagoas que verteron as nais das fusiladas, ningunha lei lles devolverá os anos perdidos que estiveron no cárcere ou no exilio… Ningunha lei lles devolverá a vida nin a palabra, pero cando menos recoñeceralles a loita pola democracia, recoñeceralles a valentía, recoñeceralles a dignidade que moitos intentaron que esquecésemos.

Unha lei que cumpre, tarde, pero con xustiza, aquilo que Julia Conesa lle pedía á súa familia naquela última carta escrita poucas horas antes da súa execución: “Que mi nombre no se borre de la historia”.

Un pequeno homenaxe a Julia, Virtudes, Anita, Joaquina, Blanca… ás trece… e ós miles de treces que deixaron a vida defendo a liberdade.

O purismo do BNG

2007-11-27T23:14:00.000+01:00

Pasamos anos escoitando falar a dirixentes do BNG en termos de limpeza, transparencia, purismo... e xa vai sendo hora de poñer a cadaquén no seu sitio. Primeiro, que nin o BNG nin ningún partido pode dicir “desta auga non beberei”, e ós feitos me remito. Segundo, que non se pode predicar na oposición unha cousa e despois chegar ó goberno e facer xustamente o contrario.

Unha parte dos dirixentes do BNG van de puros, de que son os máis demócratas, os máis de esquerdas, os máis galegos, os máis progres os mais… os máis… os máis… sempre os máis…

Mais parece que todo iso o esquecen cando pisan moqueta, cando se sentan en coches oficiais, cando se ven no palco de autoridades…

E digo isto por tantas cousas que non caberían nun artigo.

Imos ver, os nacionalistas galegos, todo o día reclamándolle competencias ó Estado, dicindo que os servizos se xestionan mellor dende a proximidade. Discurso co que estou de acordo, aínda que ten matices. Iso si, cando lles toca aplicalo a eles mesmos éche outro cantar: están montando unha rede pública de servizos sociais paralela a dos concellos en lugar de colaborar con estes na prestación destes servizos; un bo exemplo son as famosas oficinas de I+B. E un exemplo mellor aínda é o esperpento que montaron durante meses situando os informadores da Lei de dependencia en lugares “tan propios” como as oficinas de Extensión Agraria, onde casualmente traballaba como funcionario o voceiro municipal do BNG (Becerreá sen ir máis lonxe).

Será que os servizos sociais non se xestionan mellor dende a proximidade? Será que non cren na capacidade dos concellos para xestionar os servizos sociais? Ou será unha nova maneira de montar unha rede clientelar como as que tanto lle criticaban ó PP? Onde está ese municipalismo do que falaba o BNG durante os gobernos de Fraga? Éche boa verdade que cada galiña escaravella para si.

Por non falar da limpeza democrática que viñeron reclamando durante anos nos diferentes procesos selectivos que convocaba a Xunta de Galicia e dos que están a facer unha mala fotocopia.

Como se contrata a xente das galescolas? Pode ser máis arbitrario o procedemento? Cunha entrevista persoal que supón o 21,05 % de puntos do total das probas de acceso e na que os criterios obxectivos brillan pola súa ausencia.

E a do Consorcio Galego de Servizos da Igualdade e do Benestar, no que sacaron dúas prazas ás que se presentan as persoas que xa as ocupan, e que xa ocuparon prazas en distintos tribunais do Consorcio. Soa un pouco raro, non?

E o que xa me pareceu o colmo estes días foi o tema da FEGAMP. A verdade é que estes do BNG sempre fan igual, “ou nós ou rompemos a baralla”. Y ahora me enfado y no respiro, igual que os rapaces cando collen unha perrencha.

Reproduzo textualmente o que di o pacto de goberno PSdeG-PSOE-BNG:

«Impulsar que a presidencia da Fegamp sexa rotatoria ao longo de cada mandato, asumindo esta, en quendas de igual duración, candidatos/as promovidos por cada unha das tres grandes forzas políticas de Galicia.»

Ben, este era o parágrafo que segundo o BNG os socialistas estabamos a traizoar optando á presidencia da FEGAMP e non facendo quenda rotatoria con eles. E digo eu, non se le claramente que fala das tres grandes forzas políticas de Galicia? Se o PP di non, os tres pasan a ser dous e non cumprirían a letra do acordo. Outra cousa é que os nacionalistas interpreten o artigo segundo lles pete, pero o que pon, pono ben clariño e fala das tres forzas políticas.

Iso por unha banda. E por outra, cantos concellos goberna o BNG para sentirse lexitimado para presidir a FEGAMP? Ás veces tamén hai que mirar un pouco para un mesmo, máis que nada para non esquecer a realidade na que un se move.

E xa me parece o colmo que os do BNG, en plena perrencha polo tema FEGAMP, nos acusen de aliarnos co PP. E non son eles, os que van de puros, os que gobernan co PP en Muros??? Serán dos que ven a palla no ollo alleo e non ven a viga no propio.

E para rematar, só unha cousiña: coa vara que midas, hante medir.

Video de JSEX sobre la violencia de genero

2007-11-23T14:29:00.001+01:00

Déixovos un vídeo dos/as compañeiros/as das Juventudes Socialistas de Extremadura sobre a violencia de xénero.

Un ano máis, os datos de vítimas da violencia de xénero volven a ser escandalosos. E moitos siguen mirando para outro lado.

Que tódolos días do ano sexan 25 de novembro. Traballemos pola igualdade.

No nos falles

2007-11-13T01:34:00.001+01:00

O importante non é o vídeo. O importante é que case catro anos despois Zapatero non nos fallou ós milleiros de mozos e mozas que depositamos nel a nosa confianza.

De botellón

2007-11-09T18:20:00.000+01:00

Déixovos o artigo que esta semana escribín para Vieiros opinando sobre o tan traído e levado tema do botellón:

No pasado artigo toquei de refilón o asunto do botellón, o que fixo xurdir algúns comentarios en torno ó tema, así que hoxe escribirei definitivamente sobre este fenómeno que últimamente convertiu á mocidade en portada dos medios de comunicación.

Desgraciadamente en portada dos medios de xeito negativo. Non saímos pola capacidade de interrelacionarse e formar grupos que ten a mocidade nesta era da incomunicación na que non se coñece nin ó veciño da porta. Non. Saímos como mozos cuxo único obxectivo na vida é sair xoves, venres e sábado a beber alcol coma tolos, causar algún acto vandálico e logo coller o coche para seguir a marcha.

Cando abrimos o xornal non hai fotos de mozos e mozas facendo botellón e pasándoo ben. Non. Hai fotos de xente desfasando. Ás veces penso que algúns fotógrafos deben andar toda a noite en busca de imaxes coma esta que representan máis ben pouco o que é o botellón.Para min o botellón é nin máis nin menos que unha reunión de xente moza.

Non creo que o obxectivo sexa xuntarse para beber alcol, senón para verse, rirse, ligar, compartir alegrías, tristezas, chismes, problemas…e se cadra tamén algún litro. Pero non comparto que se beba máis alcol do que se pode consumir en calquera bar, como din moitos.Tampouco creo que o botellón sexa un problema de saúde pública. Moitos están a queixarse ás autoridades porque somos unha xeración de “futuros alcólicos”. O que me pregunto eu é porqué non se queixaron cando se bebía nos bares ou discotecas, porqué non se preocuparon daquela nin agora pola sáude desos mozos e mozas que consumen en lugares pechados… Ou será que alí non se ve e, polo tanto, non molesta, e, entón, non preocupa? E porqué non se preocupan do alarmante incremento do consumo de cocaína en tódalas idades? Será porque non se ve e, polo tanto, non molesta? Porque digo eu que si o botellón é un problema de saúde pública o consumo de cocaína tamén o será…

Dame a impresión de que hai algúns adultos que pensan que a rúa é deles. Porque imos ver, un parque ou unha praza pública está ocupada ó longo do día por avós, por pais e nais cos nenos xogando á pelota, por persoas paseando os cans…e ninguén di nada. Agora cando son os mozos e mozas os que ocupan esa praza ou parque acúsannos de “okupalo”, case de apropiarnos do espazo. Parece que o espazo público só estivese reservado ós adultos. Ou fai máis dano un rapaz cunha copa nunha praza que un adulto coa mesma copa nunha terraza tres metros máis para alá?

Hai moita hipocrisía en torno a este tema. Os adultos xa non se acordan de cando eles ían ás festas de campo e volvían peneques polas corredoiras, nin cando ían de tazas polo Franco en Santiago ou pola rúa dos viños en Lugo…Non se lembran tampouco de que vivimos nun país no que non hai celebración que se preze na que non se consuma alcol: Nadal, festas gastronómicas, cumpreanos… Vivimos nunha cultura cun alto grado de tolerancia ó consumo do alcol. Algo terá que ver isto co consumo da mocidade.

Sí entendo dúas cousas:

1.É certo que moitas veces somos uns porcalláns que deixamos todo cheo de lixo e que deberiamos recoller o que emporcallamos. Pero, aínda recoñecendo isto, non me resisto a facer dous comentarios: en moitos lugares onde se fai botellón apenas hai contedores para o lixo; visitade o lugar onde se fixo un mercado ou feira despois de que remate, veredes como queda. A non concienciación e a falla de educación ambiental non só é patrimonio dos máis novos.

2.Non é menos certo que en determinados lugares onde se fai botellón se molesta ós veciños. O que non entendo é que no afán de todos (políticos, veciños, forzas de seguridade…) por buscar unha solución esqueceron ó actor principal: a mocidade. Estou segura de que si as autoridades sentasen ós mozos e mozas ó redor dunha mesa para falar deste tema se chegaría a unha solución satisfactoria para todos máis pronto que tarde. Non creo que sexa pedir moito que se nos escoite e non se nos xulgue antes de facelo.

Pasa de tu primo...

2007-10-26T09:39:00.001+02:00

Déixovos o video que fixo o PSdeG-PSOE a conto das declaracións de Mariono Rajoy sobre o cambio climático. Podedes botar unhas risas,pero sobre todo...pasade dos que son como Rajoy e o seu primo, o cambio climático é unha ameaza real para o noso planeta e as nosas vidas.

Benigno López, o novo "Superman"

2007-10-24T22:04:00.000+02:00

Cada día teño máis claro que os grupos políticos non acertaron á hora de propoñer e votar o Valedor do Pobo.

Non empezou ben a súa andaina facendo unhas declaracións sobre a nosa lingua que poderían merecer moitos cualificativos salvo o de afortunadas.

Non é a idea que eu teño do que debe ser o Valedor do Pobo, non é propio desta institución que o seu titular faga declaracións como as que fixo sobre a lingua galega, sobre todo porque creo que estas non coinciden co que pensan maioritariamente os galegos.

O señor López debe ser un destes personaxes que cando chega a un cargo público gusta de saír en todos os sitios, de xerar polémicas coa única intención de ver a súa foto nos xornais, porque se non, non o entendo.

Logo desas primeiras e desafortunadas declaracións, viñeron outras non menos graves. O Valedor pensa que non é necesario que a Xunta de Galicia xestione as competencias de tráfico, tema mediático por excelencia nas últimas semanas.

Para unha vez que os grupos políticos están de acordo en algo, ten que saír o Valedor a opinar o contrario. E digo eu, case parafraseando o Presidente da Xunta de Galicia, pero de xeito máis informal, a este home quen lle deu vela nese enterro?

E como non hai dous sen tres, esta semana atopo que o Valedor tramita dúas queixas de oficio ante o Concello da Coruña e unha no Concello de Santiago polo tan traído e levado tema do botellón.

Empezo a pensar que é un problema de ego, pois neste tema concreto existe unha preocupación da Administración local, e mesmo da Xunta de Galicia, polo conflito que o botellón xera nalgunhas cidades.

Supoño que a interpretación que se lle debe dar a esta actuación é que intenta defender o dereito dos veciños a descansar. O que me pregunto é, quen defende o dereito ó ocio da mocidade? Quen defende as mozas e mozos galegos da criminalización que están sufrindo por parte dalgúns medios de comunicación? Por que non se dedica a poñer sentido común a todo este tema en lugar de botar máis leña ó lume?

E é que neste tema concreto un dos sectores implicados, como é o da mocidade, é o que está máis desvalido. Ou alguén contou con nós en todo este tema? Alguén nos fixo partícipes da busca da solución? Alguén nos preguntou por que facemos botellón? Alguén se cuestionou por que os adultos teñen dereito a usar os espazos públicos e ós máis novos se lles restrinxe este uso? Ou é que neste país só bebemos os mozos e mozas, só nós facemos ruído ou só nós temos carencia de educación ambiental?

Non quero frivolizar con este tema, porque entendo que hai que conciliar o dereito dos veciños a descansar co dereito da mocidade a divertirse. O único que digo é que ninguén está contando con nós, coa mocidade, á hora de buscar posibles alternativas.

E tampouco conta con nós o Valedor do Pobo. A impresión que dá é que quere ser o neno no bautizo, o noivo na voda e o morto no enterro. E non creo, sinceramente, que ese sexa o seu papel.

En fin, por se tiñamos carencia de superheroes en Galicia, nace o Supermán Galego, Benigno López, a salsa de todos os guisos.

Con Z de Zapatero

2007-10-19T10:56:00.001+02:00

O importante non é o video, o importante son as medidas tomadas polo goberno socialista de Rodríguez Zapatero para mellorar a vida dos e das españolas.
En calquera caso, déixovolo para que disfrutedes del e non olvidedes a subida das pensións, do salario mínimo interprofesional, o aumento das bolsas, a ampliación de dereitos, o estatuto dos autónomos, a lei de dependencia, a lei de igualdade, as maiores inversións do Estado en Galicia de tódolos tempos, a disminución do paro, os 240 euros para axudar a alugar unha vivenda, o recoñecemento da pluralidade de España, a lei de memoria histórica....

Carod Rovira, Josep Lluis

2007-10-18T00:32:00.000+02:00

Por unha vez vou a estar dacordo con Carod Rovira. O pasado martes, no programa de RTVE "Tengo una pregunta para usted" mostrou a súa disconformidade con que unha participante lle chamase José Luis en lugar de Josep Lluis.

Hai moita xente que non entendeu o seu cabreo, e o que eu non entendo e porqué non o entenderon. Sí se chama Josep Lluis chámase así e non doutra maneira. Porque digo eu que a George Bush chamásmolle polo nome en non Jorge Arbusto, por poñer un exemplo, que habería mil.

E tiña razón Carod cando dicía que igual que sabemos pronunciar Schwarzenegger, que eu casi non sei nin como se escribe, pois con maior razón deberíamos coñecer unha das linguas de España como é o catalán. E iso non significa obligar a ninguén a aprender aquelo que non queira ou a expresarse nunha lingua que non lle apeteza, pero creo que non é moito pedir que a un lle chamen polo nome. Non creo que se pida nada imposible cando pedimos que se respete a pluralidade de España, as distintas realidades nacionais que existen no territorio, a cultura galega ou a catalana que, evidentemente, non son iguais que a murciana, por exemplo. Non creo moito pedir que se respete a nosa lingua, ven sendo unha cuestión case de sentido común.

Igual que a un Sergio de Valladolid lle gustará que lle chamen Sergio e non Sergi ou Serxio, a un Josep Lluis lle gusta que se refiran a él polo nome e non que lle chamen dunha maneira distinta.

En fin, que non teño máis remedio que estar dacordo con Josep Lluis.

P.D. Quería poñervos o video pero non son capaz de subilo ó blog. Así que pinchade aquí si queredes velo.

De turismo: San Froilán, As Catedrais e o Miño

2007-10-14T23:58:00.000+02:00

Este fin de semana largo estiven de turismo de relax coa familia e os amigos, que boa falla me facía. Temos un país marabilloso! Déixovos algunhas das fotos que fixen:

Sima na Praia das Catedrais

Canto rodado de curiosa forma na Praia das Catedrais

Fonmiñá, suposto nacemento do Miño

Fogos artificiais no San Froilán

Tapia de Casariego, Asturias

Pedregal de Irimia, aquí sí nacemento do Río Miño

Crutas na rede: entrega de premios

2007-10-10T11:01:00.000+02:00

O pasado luns, no Consello da Xuventude, chegamos ó acto final de Curtas na Rede: a entrega de premios.

O lugar elixido era máxico, o Teatro Colón, algúns xa se vían na antesala dos Oscars. E os e as invitadas, participantes a autoridades, responderon moi ben á invitación do CXG e da Dirección Xeral de Comunicación Audiovisual.

Déixovos a foto que saíu na Opinión, na que aparecen xunto a min Maguett, protagonista da curta "Cafés de Papel" e gañadora do premio á mellor actriz, e Javier Losada, alcalde da Coruña.

Todo o que vistes e vivistes non sería posible sen os "currifichantes" do CXG e da Dirección Xeral. Aproveito este foro para agradecerllo a Feli e a Esther, currantes incansables. E polo Consello, a Nancy, Ramón, Suso e, sobre todo, a Esteban e a María, que estiveron incansables horas ó teléfono confirmando a xente, pedindo presupostos e volvéndose tolos organizando cada detalle. Rapaces, a todos, pero especialmente a vós, María e Esteban, moitas gracias.