Felipe Gonzalez, lección magistral II
Segunda parte do video
Eólicos en Galicia, solución o problema?
Hace 4 días
30.8.07
Felipe Gonzalez, lección magistral
Eso es lo que dio Felipe González en el Congreso de las Juventudes Socialistas de España, una lección magistral.
Por cortesía de algún compañero de JSE, os dejo su intervención para que podais escucharla:
21.8.07
ALALÁ
Artigo escrito para Vieiros o 21 de agosto.
Alalá é un programa da Televisión de Galicia adicado á música tradicional galega. Un programa marabilloso que percorre Galicia de punta a punta descubríndonos sons case olvidados polo paso do tempo e historias e tradicións que sobreviven neste noso país gracias á memoria da nosa xente.
Un programa que pretende recuperar a nosa Galicia, o que fixo que hoxe sexamos como somos, unha viaxe ó pasado que nos rescata como galegos e galegas no presente.
O outro día, por exemplo, descubrín a Malvela, un grupo de mulleres de Mos, que, despois do seu traballo se reunían polas noites a ensaiar e que acabaron gravando un disco. Recoméndovolo, soa marabillosamente.
Para min, este é un dos programas que simbolizan o cambio na TVG. É un dos que contribue a que pasemos dunha televisión de pandereta a unha televisión pública, que dea servizo ós cidadáns e cidadás.
Mais non é o único. Agora, por fin, temos un programa de debate na televisión pública, o “Hai Debate”, que nos permite ver ós representantes de todos os partidos unha vez á semana falando de temas de actualidade. É unha maneira máis de achegar a política e as institucións ós cidadáns,e, ademáis, contribúe a consolidar a democracia. Un programa impensable na anterior etapa.
Tamén mudaron bastante os informativos. Agora podemos escoitar á oposición, as súas propostas e as súas críticas, igual que escoitamos ó goberno. Non sei para vós, pero para min é un cambio importante, antes non viamos a ninguén do PSdeG nin do BNG nin por aposta. Faime gracia cando escoito ós do PP protestando porque saen pouco no telexornal. Non se deben acordar da súa etapa, na que a oposición non é que saíse pouco, é que non saía.
Iso sí, pasamos de ter a Fraga ata na sopa, a ter a Touriño e a Quintana facendo declaracións, inaguracións e actos varios por doquier.
Creo que outra das mellares cousas que ten a TVG son as series de producción galega. Empezaron, hai xa uns anos, co clásico “Mareas Vivas”, serie de moito éxito, e seguiron con outras como “Terras de Miranda”, “Libro de Familia” ou “A vida por diante”, todas tamén con notable éxito. Supoño que é porque son ficcións onde nos podemos ver reflexados unha grande parte dos galegos e galegas, que falan de cousas que suceden ó noso redor, e nas que mesmo os nomes dos personaxes podemos identificalos cos dos nosos veciños, cousa que non pasa nas series españolas, que, ás veces, falan de realidades totalmente alleas á galega.
Pero tamén quedan aínda moitas cousas por mudar. Queda, por exemplo, a máis importante, que tal e como se prometeu en campaña, e como xa se fixo a nivel español, o director da Compañía da Radio Televisión de Galicia se elixa no Parlamento de Galicia(A ver si temos mellor ollo que co Valedor do Pobo) por maioría cualificada. Que sexa un director ó servizo dos cidadáns e non ó servizo do Goberno de turno. Esperemos que se aborde no seguinte período de sesións.
E logo hai cousas que, cando menos, chaman a atención. Que se siga emitindo LUAR, tremendamente criticado por algúns dos que hoxe están no goberno(Ollo!, eu creo que non debería suprimirse, pois a súa audiencia demostra que é un programa do que gusta moita xente, e que colabora na difusión da cultura e da música galega). Ou que un dos presentadores ós que tamén lle choveron críticas abondas, agora teña programa propio e sexa, ademáis, acompañante fiel do Vicepresidente da Xunta nas Festas dos Maiores. Si, sí, esas coas que o PP pretendía enganar ós nosos maiores, segundo o BNG, pero que agora se adica a potenciar o número dous da Xunta. En fin, cousas veredes.
Alalá é un programa da Televisión de Galicia adicado á música tradicional galega. Un programa marabilloso que percorre Galicia de punta a punta descubríndonos sons case olvidados polo paso do tempo e historias e tradicións que sobreviven neste noso país gracias á memoria da nosa xente.
Un programa que pretende recuperar a nosa Galicia, o que fixo que hoxe sexamos como somos, unha viaxe ó pasado que nos rescata como galegos e galegas no presente.
O outro día, por exemplo, descubrín a Malvela, un grupo de mulleres de Mos, que, despois do seu traballo se reunían polas noites a ensaiar e que acabaron gravando un disco. Recoméndovolo, soa marabillosamente.
Para min, este é un dos programas que simbolizan o cambio na TVG. É un dos que contribue a que pasemos dunha televisión de pandereta a unha televisión pública, que dea servizo ós cidadáns e cidadás.
Mais non é o único. Agora, por fin, temos un programa de debate na televisión pública, o “Hai Debate”, que nos permite ver ós representantes de todos os partidos unha vez á semana falando de temas de actualidade. É unha maneira máis de achegar a política e as institucións ós cidadáns,e, ademáis, contribúe a consolidar a democracia. Un programa impensable na anterior etapa.
Tamén mudaron bastante os informativos. Agora podemos escoitar á oposición, as súas propostas e as súas críticas, igual que escoitamos ó goberno. Non sei para vós, pero para min é un cambio importante, antes non viamos a ninguén do PSdeG nin do BNG nin por aposta. Faime gracia cando escoito ós do PP protestando porque saen pouco no telexornal. Non se deben acordar da súa etapa, na que a oposición non é que saíse pouco, é que non saía.
Iso sí, pasamos de ter a Fraga ata na sopa, a ter a Touriño e a Quintana facendo declaracións, inaguracións e actos varios por doquier.
Creo que outra das mellares cousas que ten a TVG son as series de producción galega. Empezaron, hai xa uns anos, co clásico “Mareas Vivas”, serie de moito éxito, e seguiron con outras como “Terras de Miranda”, “Libro de Familia” ou “A vida por diante”, todas tamén con notable éxito. Supoño que é porque son ficcións onde nos podemos ver reflexados unha grande parte dos galegos e galegas, que falan de cousas que suceden ó noso redor, e nas que mesmo os nomes dos personaxes podemos identificalos cos dos nosos veciños, cousa que non pasa nas series españolas, que, ás veces, falan de realidades totalmente alleas á galega.
Pero tamén quedan aínda moitas cousas por mudar. Queda, por exemplo, a máis importante, que tal e como se prometeu en campaña, e como xa se fixo a nivel español, o director da Compañía da Radio Televisión de Galicia se elixa no Parlamento de Galicia(A ver si temos mellor ollo que co Valedor do Pobo) por maioría cualificada. Que sexa un director ó servizo dos cidadáns e non ó servizo do Goberno de turno. Esperemos que se aborde no seguinte período de sesións.
E logo hai cousas que, cando menos, chaman a atención. Que se siga emitindo LUAR, tremendamente criticado por algúns dos que hoxe están no goberno(Ollo!, eu creo que non debería suprimirse, pois a súa audiencia demostra que é un programa do que gusta moita xente, e que colabora na difusión da cultura e da música galega). Ou que un dos presentadores ós que tamén lle choveron críticas abondas, agora teña programa propio e sexa, ademáis, acompañante fiel do Vicepresidente da Xunta nas Festas dos Maiores. Si, sí, esas coas que o PP pretendía enganar ós nosos maiores, segundo o BNG, pero que agora se adica a potenciar o número dous da Xunta. En fin, cousas veredes.
20.8.07
10.8.07
Apoio ós compañeiros e compañeiras de Navarra
Déixovos o comunicado de apoio colgado na web das Xuventudes Socialistas de Galicia.
As XSG manifestaron hoxe o seu apoio á decisión tomada polas Juventudes Socialistas de Navarra de presentar a súa dimisión por non estar dacordo coa decisión do PSN de acatar as directrices de Ferraz en relación ó futuro político de Navarra.
Así o manifestaba hoxe a súa Sª. xeral, Loli Rodríguez Amoroso, “As JSN sempre teñen manifestado a súa preferencia por un pacto de progreso en Navarra. Ó non ver cumplido o seu obxectivo, parécenos dunha ética intachable e dunha valentía que non acostumamos a ver que presenten a súa dimisión por considerar que lle fallaron ó conxunto dos navarros e, especialmente, á mocidade”
Con respecto ás tensións que esto poida producir no seo do partido Loli Rodríguez opina que “non ten porque haber ningunha tensión, as Xuventudes Socialistas somos unha organización autóma, con posicionamentos políticos propios, cercanos ós do Partido Socialista, pero non sempre coincidentes” afirma Loli Rodríguez, que tamén di que “forma parte da autonomía da nosa organización manifestar o que pensamos, aínda que isto sexa contrario á opinión do partido”.
Dende a dirección nacional das Xuventudes Socialistas de Galicia enténdese e compártese a actuación dos compañeiros e compañeiras de Navarra.“A nós tampouco nos tería gustado que ningúen nos dixese se podiamos facer ou non goberno de progreso en Galicia”, manifestou Rodríguez Amoroso, que aproveitou a ocasión para solidarizarse cos compañeiros e compañeiras de Navarra, e, especialmente, coa súa Sª Xeral, Irene La Puerta, por defender con valentía os intereses da mocidade Navarra.
As XSG manifestaron hoxe o seu apoio á decisión tomada polas Juventudes Socialistas de Navarra de presentar a súa dimisión por non estar dacordo coa decisión do PSN de acatar as directrices de Ferraz en relación ó futuro político de Navarra.
Así o manifestaba hoxe a súa Sª. xeral, Loli Rodríguez Amoroso, “As JSN sempre teñen manifestado a súa preferencia por un pacto de progreso en Navarra. Ó non ver cumplido o seu obxectivo, parécenos dunha ética intachable e dunha valentía que non acostumamos a ver que presenten a súa dimisión por considerar que lle fallaron ó conxunto dos navarros e, especialmente, á mocidade”
Con respecto ás tensións que esto poida producir no seo do partido Loli Rodríguez opina que “non ten porque haber ningunha tensión, as Xuventudes Socialistas somos unha organización autóma, con posicionamentos políticos propios, cercanos ós do Partido Socialista, pero non sempre coincidentes” afirma Loli Rodríguez, que tamén di que “forma parte da autonomía da nosa organización manifestar o que pensamos, aínda que isto sexa contrario á opinión do partido”.
Dende a dirección nacional das Xuventudes Socialistas de Galicia enténdese e compártese a actuación dos compañeiros e compañeiras de Navarra.“A nós tampouco nos tería gustado que ningúen nos dixese se podiamos facer ou non goberno de progreso en Galicia”, manifestou Rodríguez Amoroso, que aproveitou a ocasión para solidarizarse cos compañeiros e compañeiras de Navarra, e, especialmente, coa súa Sª Xeral, Irene La Puerta, por defender con valentía os intereses da mocidade Navarra.
De política, soldos e ética
Artigo escrito para Vieiros o 8 de agosto de 2007
Nestes días de verán, entre praia e caloriño, e pouco despois de celebradas unhas eleccións municipais, hai un tema estrela na información política: os soldos dos cargos públicos. Moito se escribiu xa sobre o tema, e hai opinións para tódolos gustos. Ben, pois aí vai unha máis.
Considero que os que exercen unha responsabilidade pública, aqueles que deciden que é o que se fai cos cartos de todos os cidadáns, deben estar ben retribuidos. Igual que creo que todos os que desempeñan un traballo, sexa cal sexa, teñen que ter un salario xusto. O que non me parece ben é mesturar unha cousa coa outra.
É dicir, cando falamos do que cobran os políticos falamos diso, e non do que cobran os funcionarios, fontaneiros, enfermeiros ou banqueiros.
Todo o mundo pode participar en política, hai partidos políticos para todas as ideas e senón, tamén existe a posibilidade de crealos. E digo isto para recordarllo a aqueles que din que os políticos só están aí para chupar cartos, para facerse ricos ou cousas polo estilo.
A todos os que din eso os animo a entrar en política, non hai nada máis democrático que iso, presentarte diante dos cidadáns cun proxecto político e que estos avalíen si é un bo proxecto e co seu voto decidan quen goberna os intereses de todos.
Non se pode verter “merda”, e perdoade a expresión, sobre os que deciden adicarse á política, pois é un traballo moi digno e ademáis, e esto é moi importante, coas portas abertas a todos aqueles que queiran traballar polo ben común.
Non sei cal é cantidade exacta que debería cobrar un alcalde, nin o de Ourense nin o de Cangas. O que creo é que as retribucións dos alcaldes e alcaldesas debería estar fixada en función do número de habitantes do concello, do orzamento do mesmo e do número de concelleiros. E así acabaríase todo este enredo.
Outra cousa é o que se acaba de aprobar recentemente, na reforma da Lei de Función Pública de Galicia, de consolidar os complementos de destino dos directores xerais da Xunta. Eu non estou dacordo con isto, e así o manifestei e o manifesto no meu partido nos órganos que considero oportuno.
O que non admito é que ninguén me de leccións de ética. E refírome as declaracións da Directora Xeral de Fomento e Calidade da Vivenda, Encarna Otero, que, escudándose nunha suposta ética, pide a insubmisión polítca e económica a esta medida.
Digo eu que esto mesmo xa llo manifestaría á Conselleira que a nombrou para que esta á súa vez o trasladase ó resto do goberno nos Consellos de Goberno que tódolos xoves teñen lugar en San Caetano e polo que tamén pasou esta reforma de lei sin que, que saibamos, atopase ningunha oposición dentro do seo do mesmo.
E digo eu que tamén lles manifestaría esto mesmo a todos os seus compañeiros diputados do BNG que votaron favorablemente a esta medida no Parlamento de Galicia.
E digo máis, pregúntome si esa ética da que fala a directora xeral estaría presente cando, por exemplo, se contrataron centos de páxinas de publicidade da consellería á que pertence con información tan relevante como “Plan de Vivenda 2005-2008”, sin ningunha información máis, nin lugar ó que dirixirse, nin medidas do plan nin nada de nada…propaganda pura e dura, vaia…onde está a ética cando se invirte miles de euros nesa publicidade que sólo é fume?
Ademáis diso paréceme moi pouco ético que un responsable público chame a insubmisión e á desobediencia, porque son os responsables públicos uns dos garantes de que se cumplan as leis e de facer cumplilas.
E sí, estou dacordo con Ricardo Varela cando di que unha directora xeral non pode facer un chamamento a que se cometa un delito, neste tema ou en calquera outro. Porque si ademáis de ética ten coherencia ó mellor debería presentar a súa dimisión e criticar esta medida como cidadá, non como política, básicamente porque forma parte do goberno que aprobou a medida e do partido político que a votou no Parlamento.
Ética, toda a do mundo, pero con coherencia, por favor.
Nestes días de verán, entre praia e caloriño, e pouco despois de celebradas unhas eleccións municipais, hai un tema estrela na información política: os soldos dos cargos públicos. Moito se escribiu xa sobre o tema, e hai opinións para tódolos gustos. Ben, pois aí vai unha máis.
Considero que os que exercen unha responsabilidade pública, aqueles que deciden que é o que se fai cos cartos de todos os cidadáns, deben estar ben retribuidos. Igual que creo que todos os que desempeñan un traballo, sexa cal sexa, teñen que ter un salario xusto. O que non me parece ben é mesturar unha cousa coa outra.
É dicir, cando falamos do que cobran os políticos falamos diso, e non do que cobran os funcionarios, fontaneiros, enfermeiros ou banqueiros.
Todo o mundo pode participar en política, hai partidos políticos para todas as ideas e senón, tamén existe a posibilidade de crealos. E digo isto para recordarllo a aqueles que din que os políticos só están aí para chupar cartos, para facerse ricos ou cousas polo estilo.
A todos os que din eso os animo a entrar en política, non hai nada máis democrático que iso, presentarte diante dos cidadáns cun proxecto político e que estos avalíen si é un bo proxecto e co seu voto decidan quen goberna os intereses de todos.
Non se pode verter “merda”, e perdoade a expresión, sobre os que deciden adicarse á política, pois é un traballo moi digno e ademáis, e esto é moi importante, coas portas abertas a todos aqueles que queiran traballar polo ben común.
Non sei cal é cantidade exacta que debería cobrar un alcalde, nin o de Ourense nin o de Cangas. O que creo é que as retribucións dos alcaldes e alcaldesas debería estar fixada en función do número de habitantes do concello, do orzamento do mesmo e do número de concelleiros. E así acabaríase todo este enredo.
Outra cousa é o que se acaba de aprobar recentemente, na reforma da Lei de Función Pública de Galicia, de consolidar os complementos de destino dos directores xerais da Xunta. Eu non estou dacordo con isto, e así o manifestei e o manifesto no meu partido nos órganos que considero oportuno.
O que non admito é que ninguén me de leccións de ética. E refírome as declaracións da Directora Xeral de Fomento e Calidade da Vivenda, Encarna Otero, que, escudándose nunha suposta ética, pide a insubmisión polítca e económica a esta medida.
Digo eu que esto mesmo xa llo manifestaría á Conselleira que a nombrou para que esta á súa vez o trasladase ó resto do goberno nos Consellos de Goberno que tódolos xoves teñen lugar en San Caetano e polo que tamén pasou esta reforma de lei sin que, que saibamos, atopase ningunha oposición dentro do seo do mesmo.
E digo eu que tamén lles manifestaría esto mesmo a todos os seus compañeiros diputados do BNG que votaron favorablemente a esta medida no Parlamento de Galicia.
E digo máis, pregúntome si esa ética da que fala a directora xeral estaría presente cando, por exemplo, se contrataron centos de páxinas de publicidade da consellería á que pertence con información tan relevante como “Plan de Vivenda 2005-2008”, sin ningunha información máis, nin lugar ó que dirixirse, nin medidas do plan nin nada de nada…propaganda pura e dura, vaia…onde está a ética cando se invirte miles de euros nesa publicidade que sólo é fume?
Ademáis diso paréceme moi pouco ético que un responsable público chame a insubmisión e á desobediencia, porque son os responsables públicos uns dos garantes de que se cumplan as leis e de facer cumplilas.
E sí, estou dacordo con Ricardo Varela cando di que unha directora xeral non pode facer un chamamento a que se cometa un delito, neste tema ou en calquera outro. Porque si ademáis de ética ten coherencia ó mellor debería presentar a súa dimisión e criticar esta medida como cidadá, non como política, básicamente porque forma parte do goberno que aprobou a medida e do partido político que a votou no Parlamento.
Ética, toda a do mundo, pero con coherencia, por favor.
26.7.07
Pero en qué pais vivimos(II) !!!
Dende este humilde blog, quero manifestarlle o meu apoio ó senador do PNV, Iñaki Anasagasti, nova diana das iras dos guardiáns do políticamente correcto.
Nun país no que se lle di ó presidente do goberno que negocia con terroristas sin ter proba algunha, no que un día sí e outro tamén determinados medios de comunicación que practican o "amarillismo" puro e duro aseguran que o 11-M non foi obra do terrorismo islámico e que insinúan unha suposta relación do Partido Socialista co atentado, no que temos que escoitar as lindezas que se dedican algúns políticos...nun país como este, crucificamos a un senador por decir no seu blog o que pensa unha parte da sociedade española, que non é outra cousa que que a familia real española son unha panda de vagos que disfrutan, por exemplo, de dous meses de vacacións con cargo ó erario público.
Vivimos nunha monarquía parlamentaria, e o rei merece o meu respeto como Xefe do Estado que é, pero tamén a merece o Presidente do Goberno(aínda máis, se cabe, pois éste foi elixido democráticamente nas urnas), o cal non significa que non poida manifestar a miña opinión sobre eles e sobre o traballo que desenvolven.
Non creo que as declaracións de Anasagasti atenten contra ningún dereito, non creo que sexan inxuriosas contra ninguén...o que creo é que nesta España nosa hai unha doble vara de medir, e que algúns teñen unha doble moral moi acusada. Hipocresía pura e dura, vamos.
23.7.07
Pero en que país vivimos!!!
Esta é a portada que tanta revolución xenerou. Non estou dacordo no seu secuestro. Paréceme un atentado contra a liberdade de expresión. Moito ánimo para El Jueves!
22.7.07
Circo político en Navarra
Hoxe quero falar da situación política de Navarra tralas últimas eleccións autonómicas. Gustaríame opinar sobre como se está convertindo o que tiña que ser un pacto político pensando nos cidadáns de Navarra nun caseque circo político que non beneficia a ninguén, moito menos ós cidadáns navarros que o pasado 27 de maio acudiron ás urnas a expresar a súa opinión.
Milito nun partido político,o Partido Socialista,e fagoo porque son e me sinto socialista, aínda que non sempre coincida con todas e cada unha das decisións que toma. E así como digo e me felicito do que considero que está ben, creo que, para ser honesta, non debo obviar aquelo que non me gusta. E, neste caso, sempre dende a cautela e case dende a ignorancia con respecto a Navarra, cos seus cidadáns e coa súa situación política, e só dende un punto de vista persoal e de simpatía por este pobo, non comparto a actuación dos meus compañeiros e compañeiras socialistas navarros.
Os cidadáns navarros déronnos a posibilidade de constituir gobernos de progreso en Navarra ó quitarlle a maioría absoluta a UPN. Dixéronlle ó PP, co seu voto, “ata aquí chegamos, basta de mentiras”. Non creron nos pronósticos catastrofistas de que o que pretendiamos era que Navarra non fose España nin en cousas polo estilo que o PP se dedicou a dicir en precampaña e campaña electoral e baseándose nas cales incluso convocou unha manifestación. É responsabilidade nosa, e dos outros partidos, traballar para que se cumpla a vontade do pobo navarro. E, ó meu xuízo, non estamos cumplindo.
Aínda que levou tempo, fomos capaces de sentar as bases programáticas de cara a un futuro goberno de progreso nesta comunidade logo de tantos anos de goberno da dereita. Un acordo no que NaBai firmou respetar o modelo institucional e constitucional de Navarra, a pesar de ser un dos seus postulados políticos fundamentais unha consulta ós navarros sobre a posibilidade de anexión con Euskadi, posiblilidade, por outra parte, recollida na tan traída e levada Constitución Española. Un acordo pensado en Navarra, para os cidadáns navarros, e que tiña no punto de mira as políticas sociais.
E partir de aí, xa case todo me parece un cachondeo, e desculpade pola expresión. Primeiro, o PSN obtería a presidencia de Navarra, pretendendo tamén, a maioría das Consellerías e non respetando a proporcionalidade que dan os votos. Logo, pretendía incorporar a independentes ó goberno. E digo eu, independentes de quen? E xa o último é o do goberno de concentración. Pero acaso en Navarra non se vive nunha situación de normalidade democrática, con partidos democráticos e que respetan a democracia? Cales son as circunstancias que aconsellan facer un “goberno de concentración”? E non me vale iso de que a sociedade de Navarra é moi plural, porque é igual de plural que a de moitos outros lugares de España onde se ten chegado a diferentes acordos con diferentes ou semellantes partidos. Eu, e perdoade a miña probable ignorancia, pero é que non o entendo.
E hoxe mesmo, cando xa estou a piques de enviar este artigo, escoito que Fernando Puras, candidato a Presidencia de Navarra, pensa que o mellor é que se repitan as eleccións. Paréceme, sinceramente, unha falta de respeto ós navarros, que terán que pagar voltando as urnas a falta de vontade de entendemento político dos partidos políticos. Os cidadáns xa falaron, e dixeron o que pensaban, é responsabilidade dos políticos transformar esa voz en goberno. O outro, é darlle a razón ós que din que todos os políticos somos iguais, discurso que me nego a compartir.
E discrepo da súa actuación porque creo, ademáis, que esto non fai máis que facerlle o caldo gordo ó discurso do PP. Temos que facer todos os esforzos para demostrarlle ó PP que en democracia cabemos todos os que respetamos as reglas do xogo, tamén aqueles que propoñen cousas diferentes ás que nós defendemos, e incluso contrarias.
Na Bai é un partido que está nas institucións e que respeta as normas das que nos dotamos aínda que algunhas non as comparta. Un partido que ten membros que renunciaron á violencia, que din non ó terrorismo, e que optaron pola vía política para defender os seus postulados. Non é eso o que lle pedimos a Batasuna? Por qué logo condenamos a Na Bai ou a Patxi Zabaleta? Ou acaso olvidamos que Na Bai en Navarra está formado polo PNV, Eusko Al Kartasuna e Aralar? Non temos xa pactado con algún destos partidos? Non só nos, tamén o PP, o cal desmonta o seu hipócrita discurso.
Creo na democracia como a casa común na que todos podemos defender as nosas ideas, por moi diferentes que sexan, e defendo, sobre todo, o dereito de todo o mundo a defender, dentro das reglas do xogo, as ideas que teñen, aínda que non as comparta. Aínda que alguén me di que son unha utópica por pensar iso, non estaría en política si non tivese o convencemento máis profundo de que iso é así.
Milito nun partido político,o Partido Socialista,e fagoo porque son e me sinto socialista, aínda que non sempre coincida con todas e cada unha das decisións que toma. E así como digo e me felicito do que considero que está ben, creo que, para ser honesta, non debo obviar aquelo que non me gusta. E, neste caso, sempre dende a cautela e case dende a ignorancia con respecto a Navarra, cos seus cidadáns e coa súa situación política, e só dende un punto de vista persoal e de simpatía por este pobo, non comparto a actuación dos meus compañeiros e compañeiras socialistas navarros.
Os cidadáns navarros déronnos a posibilidade de constituir gobernos de progreso en Navarra ó quitarlle a maioría absoluta a UPN. Dixéronlle ó PP, co seu voto, “ata aquí chegamos, basta de mentiras”. Non creron nos pronósticos catastrofistas de que o que pretendiamos era que Navarra non fose España nin en cousas polo estilo que o PP se dedicou a dicir en precampaña e campaña electoral e baseándose nas cales incluso convocou unha manifestación. É responsabilidade nosa, e dos outros partidos, traballar para que se cumpla a vontade do pobo navarro. E, ó meu xuízo, non estamos cumplindo.
Aínda que levou tempo, fomos capaces de sentar as bases programáticas de cara a un futuro goberno de progreso nesta comunidade logo de tantos anos de goberno da dereita. Un acordo no que NaBai firmou respetar o modelo institucional e constitucional de Navarra, a pesar de ser un dos seus postulados políticos fundamentais unha consulta ós navarros sobre a posibilidade de anexión con Euskadi, posiblilidade, por outra parte, recollida na tan traída e levada Constitución Española. Un acordo pensado en Navarra, para os cidadáns navarros, e que tiña no punto de mira as políticas sociais.
E partir de aí, xa case todo me parece un cachondeo, e desculpade pola expresión. Primeiro, o PSN obtería a presidencia de Navarra, pretendendo tamén, a maioría das Consellerías e non respetando a proporcionalidade que dan os votos. Logo, pretendía incorporar a independentes ó goberno. E digo eu, independentes de quen? E xa o último é o do goberno de concentración. Pero acaso en Navarra non se vive nunha situación de normalidade democrática, con partidos democráticos e que respetan a democracia? Cales son as circunstancias que aconsellan facer un “goberno de concentración”? E non me vale iso de que a sociedade de Navarra é moi plural, porque é igual de plural que a de moitos outros lugares de España onde se ten chegado a diferentes acordos con diferentes ou semellantes partidos. Eu, e perdoade a miña probable ignorancia, pero é que non o entendo.
E hoxe mesmo, cando xa estou a piques de enviar este artigo, escoito que Fernando Puras, candidato a Presidencia de Navarra, pensa que o mellor é que se repitan as eleccións. Paréceme, sinceramente, unha falta de respeto ós navarros, que terán que pagar voltando as urnas a falta de vontade de entendemento político dos partidos políticos. Os cidadáns xa falaron, e dixeron o que pensaban, é responsabilidade dos políticos transformar esa voz en goberno. O outro, é darlle a razón ós que din que todos os políticos somos iguais, discurso que me nego a compartir.
E discrepo da súa actuación porque creo, ademáis, que esto non fai máis que facerlle o caldo gordo ó discurso do PP. Temos que facer todos os esforzos para demostrarlle ó PP que en democracia cabemos todos os que respetamos as reglas do xogo, tamén aqueles que propoñen cousas diferentes ás que nós defendemos, e incluso contrarias.
Na Bai é un partido que está nas institucións e que respeta as normas das que nos dotamos aínda que algunhas non as comparta. Un partido que ten membros que renunciaron á violencia, que din non ó terrorismo, e que optaron pola vía política para defender os seus postulados. Non é eso o que lle pedimos a Batasuna? Por qué logo condenamos a Na Bai ou a Patxi Zabaleta? Ou acaso olvidamos que Na Bai en Navarra está formado polo PNV, Eusko Al Kartasuna e Aralar? Non temos xa pactado con algún destos partidos? Non só nos, tamén o PP, o cal desmonta o seu hipócrita discurso.
Creo na democracia como a casa común na que todos podemos defender as nosas ideas, por moi diferentes que sexan, e defendo, sobre todo, o dereito de todo o mundo a defender, dentro das reglas do xogo, as ideas que teñen, aínda que non as comparta. Aínda que alguén me di que son unha utópica por pensar iso, non estaría en política si non tivese o convencemento máis profundo de que iso é así.
7.7.07
Orgullosa de ser galega
Orgullosos e orgullosas. Creo que así deberiamos sentirnos todos os galegos e galegas logo da aprobación do Decreto de Normalización Lingüística do Sistema Educativo.
Temos a sorte de ter dúas linguas, o galego e o castelán. Unha, o galego, discriminada historicamente a favor do castelán. Non entrarei nos motivos de tal discriminación, quedarei simplemente en que é obvio que existiu. Eu, por exemplo, non tiven a posibilidade de estudar en galego. Os meus pais e avós, influídos polos prexuízos dominantes hai varios anos, aínda que entre eles falaban e falan en galego, educáronme en castelán porque pensaban que así non me ían discriminar na escola e que sería mellor para o meu futuro.
Coma min, case toda a miña xeración e as que veñen detrás están educadas en castelán, non só na escola, a familia (polo xeral), os medios de comunicación, os amigos… a nosa vida desenvólvese en castelán, obviando que temos outra lingua, o galego, que esmorece por falta de coñecemento e, polo tanto, de uso.Son española, e galega, e creo que a nosa lingua me constitúe como galega, forma parte do meu ser galega, pero tamén do meu ser española. Non entendería que nun estado plurinacional e plurilingüístico como o noso deixásemos esmorecer unha parte fundamental do que nos constitúe como membros dun país, unha parte fundamental da nosa cultura como é a lingua. Creo que sendo galega, que falando galego son tan española como un manchego falando castelán. Porque Galicia e o galego tamén forman parte da esencia de ser español.
É obriga das administracións públicas facer que a nosa lingua se manteña viva e promovela ata que acade a igualdade co castelán. Por iso paréceme tremendamente positivo introducir o galego na escola non de forma simbólica senón como unha lingua normal de expresión, unha lingua na que se poidan estudar as matemáticas, as ciencias da natureza ou a historia.
Aínda que a min, persoalmente, paréceme que o decreto “queda curto”. Tendo en conta a situación do galego nestes momentos, con estudos que indican que pode desaparecer a medio prazo se non se toman medidas, parecería máis adecuado que o ensino fose integramente en galego. Isto non impediría acadar competencias lingüísticas en castelán, pois o resto da nosa vida desenvólvese nesa lingua. É simplemente, un medio para acadar a igualdade entre as dúas linguas, non un fin en si mesmo.
Por iso me parece lamentable a posición do Partido Popular. Despois do Decreto do 83, que nunca se cumpriu, os dous partidos do Goberno, o PSdeG-PSOE e o BNG puxeron todo da súa parte para que o PP se sumase ao consenso en materia lingüística. Parecía que o Partido Popular, por unha vez, esquecía os Acebes e Zaplanas e pensaba en clave de país… pero… unha vez máis, os intereses de Génova puxéronse por riba dos intereses dos galegos e o PP... donde dije digo, digo Diego. Non pode cualificarse máis que de vergoñento semellante espectáculo.
Para aqueles que, como o PP, digan que mellor nos sería aprender inglés, quero dicirlles que concordo con eles. Que por min, as horas das clases se poderían repartir para que os rapaces e rapazas acadasen competencias lingüísticas tamén en inglés ou en calquera outra lingua. O que non admito é que traten de vender que por estudar galego non vaiamos aprender inglés, pois moitos anos levamos estudando só en castelán e non lle escoitei propoñer ao PP (que, non o esquezamos, estivo gobernando 16 anos en Galicia) restarlle horas ao castelán para darllas ao inglés. Hipocrisías as xustas, por favor, que a Galicia tamén chegou o cambio niso de que “mexan por nós e dicimos que chove”.
28.6.07
Éche o que ten ser galego
EL SER GALLEGO...
El gallego no te llama por teléfono ... DACHE UN TOQUE!
El gallego no saluda ... DICHE BOAS!!
El gallego no se cae ... ANALIZA LA CIRCUNSTANCIA!
El gallego no se enamora.. ESTA ENCONACHADO!!
El gallego no trata de convencerte... COMECHE A ORELLA!
El gallego no concierta una cita con sus amigos... QUEDA PARA BOTARSE UNHAS RISAS!!
El gallego no te golpea... METECHE UNHA PALISA MORTAL!
El gallego no da besos... COMECHE A BOCA!!
El gallego no bebe mucho... ÉNCHESE!!
El gallego no es que no entienda... NON O PILLA!!
El gallego no te da la espalda... MÁNDATE Á PUTA MERDA!!
El gallego no te llama la atención... PERO QUE ME ESTÁS CONTANDO??NENO!!!
El gallego no se relame... DICE SÓUBOME!!!
El gallego no se inmuta... BOH!!!
El gallego no acaricia... SOBA
El gallego no molesta... É UN XOVES
El gallego no se alimenta... ÉNCHESE COMO UN PORCO!
El gallego no golpea.. SOLTACHE UNHA OSTIA!
El gallego no trabaja a destajo... TRABALLA COMO UN CAN!
El gallego no se impresiona... NON TE TIRES ...
El gallego no sufre de diarrea... TEN O CU Q VOTA LUME!
El gallego no corre a toda velocidad... SALE FOSTIADO!!
El gallego no se rie a carcajadas...DESCOJÓNASE!!
El gallego no camina... COLLE O BUS!
El gallego no es un buen tío... É A OSTIA!
El gallego no es un tío tranquilo... É UN TIPO SUAVE!
El gallego no dice voy y vengo... SABES CANDO VAI PERO NON CANDO VOLVE!
El gallego no esta cansado... TA FEITO UNHA MERDA!
El gallego no ve una chica fea... VE UN BICHO!!
El gallego no habla claro... SOLTACHO NA PUTA CARA!
El gallego no es cualquier cosa ... O GALEGO É UN SER ÚNICO E EXTRAORDINARIO ... POR ESO SE TI ES GALEGO, MOSTRA QUE ESTAS ORGULLOSO DE SELO!!!!!!!!!
E ti...cal usas máis a miúdo???
24.6.07
Xuventude, moeda de cambio
Déixovos o artigo que hai uns días me publicaban en Vieiros:
Asistíamos en días pasados, unha vez coñecido o resultado das eleccións, ó inicio das negociacións entre os distintos partidos políticos que non acadaron maioría absoluta, substancialmente, entre o PSdeG-PSOE e o BNG, e, en menor medida, partidos independentes e o mesmo PP.
A min resúltame cando menos interesante seguir o proceso destas negociacións, nelas pódese ver cales son as propostas programáticas de cada partido, en cales son capaces de poñerse dacordo e en cales non, o reparto de áreas en función dos intereses de cada partido…
Supoño que por “deformación profesional” tendo a fixarme que pasa coa concellería ou área de mocidade, sempre esperando ver unha loita encarnizada por levar este departamento entre os distintos partidos, con miles de propostas para a xuventude do seu concello. Non é para menos, os mozos e mozas sempre somos unha parte importante do discurso dos políticos, todos van a traballar para mellorar as nosas condicións de vida, para que non teñamos que marchar do noso pobo ou cidade, para que poidamos acceder a unha vivenda digna…
Mais unha vez pasada a contienda electoral ningún partido se acorda de nós.. Pelexase por Urbanismo, (quero supoñer que o motivo é que todos queren darlle unha volta de torca ás políticas urbanísticas e apostar por un urbanismo racionable e sostible), por Facenda, por Obras, por Servizos Sociais… pero…por xuventude? O departamento de mocidade, salvo contadas excepcións, só serviu como moeda de cambio entre os distintos partidos políticos nestas eleccións, sempre formaba parte da proposta que lle facían ó socio, ó outro…
Claro que non sei de que me extraño, esto sempre é así, non só pasa nos concellos, igual pasou na Xunta de Galicia. Os tres partidos que hoxe teñen representación parlamentaria tiñan á mocidade no centro dos seus discursos, eramos unha parte importantísima da sociedade, había que darnos máis participación, ternos máis en conta…bla,bla,bla… En cambio, analicemos o tema:
- O PP estivo 16 anos gobernando na Xunta. Durante os mesmos a Dirección Xeral de Xuventude bailou de consellería en consellería dependendo do conselleiro/a de turno; primeiro estivo na Consellería de Cultura, despois na C. de Presidencia, logo na C. de Familia, onde quedou, aínda que, eso sí, subíu de nivel e a Consellería pasou a chamarse de Familia, Muller, Xuventude, Deporte e Voluntariado. Pero iso sería o menos relevante de terse feito algo máis nesa dirección xeral que políticas de ocio e tempo libre para a mocidade. Política para a xuventude, pero sin a xuventude.
- O PSdeG-PSOE, moitos anos na oposición. Reclamando que mudasen as políticas de xuventude do PP, presentando proposición de lei de xuventude…prometendo que cando eles gobernasen a xuventude tería o protagonismo que merecía…e, ás primeiras de cambio, nos pactos de goberno que levaron a Touriño á presidencia da Xunta, cedeulle mocidade ó BNG sin pensalo nin un minuto. Igualmente, a mocidade, moeda de cambio.
- O BNG,o partido que, segundo din eles, mellor conecta coa mocidade galega. Recordo na campaña electoral, no seu programa, nos debates de radio…a súa proposta estrela: facer do departamento de xuventude unha secretaría xeral dependente da Presidencia da Xunta de Galicia co gallo de facer desta unha área transversal nas políticas do goberno galego. Finalmente: nin secretaría xeral,(dirección xeral); nin dependente de Presidencia, senón de Vicepresidencia. Transversalidade? A mesma que cando gobernaba o PP. Sigue sendo, básicamente, ocio e tempo libre.
Política coa mocidade? Aínda queda moito para iso.
En resume, en campaña electoral somos a estrela invitada, máis á hora da verdade pasamos de estrela a estrelados contra a hipocresía dos partidos políticos con respecto á mocidade.
4.6.07
Machismo y lenguaje
Por una conversación que tuve hoy a mediodía recordé este correo electrónico que me enviaron un día.
Demostración de que la lengua española no es machista ...(irónico)
ZORRO: Astuto, Espadachín Justiciero.
ZORRA: Puta.
ZORRA: Puta.
PERRO: El mejor amigo del hombre.
PERRA: Puta.
PERRA: Puta.
AVENTURERO: Osado, valiente, arriesgado, hombre de mundo.
AVENTURERA: Puta.
AMBICIOSO: Visionario, enérgico, con metas.
AMBICIOSA: Puta
UN CUALQUIERA: Hombre de poca valía.
UNA CUALQUIERA: Puta.
FULANO: Hombre indefinido.
FULANA: Puta.
FULANA: Puta.
REGALADO: Adjetivo; participio del verbo regalar.
REGALADA: Puta
CALLEJERO: De la calle, urbano.
CALLEJERA: Puta
CALLEJERA: Puta
HOMBREZUELO: Hombrecillo, varón, mínimo, pequeñito.
MUJERZUELA: Puta
HOMBRE PÚBLICO: Personaje prominente.
MUJER PÚBLICA: Puta
GOLFO: Hombre cachondo. Masa de agua marina parcialmente rodeada de tierra
GOLFA: Puta
LOBO: Mamifero predador rapaz y feroz. Hombre experimentado y agresivo.
LOBA: Puta
LIGERO: Hombre débil y/o sencillo
LIGERA: Puta
ADÚLTERO: Infiel
ADÚLTERA: Puta
ADÚLTERA: Puta
"QUE HIJO PUTA": Expresión de "menuda suerte"
"QUE HIJA PUTA": Expresión de "menuda Zorra, ojalá se muera"
PUTIN: Honorable jefe de Estado Ruso.
PUTINA: Putilla.
30.5.07
Iván alcalde!
Triunfou a honestidade, o traballo, a responsabilidade, a bondade, a ilusión, a humildade, a sinceridade, o cambio, a sonrisa, a lealdade... ganou a esquerda, o cambio, a xuventude... ganou Fene...ganou a esperanza... porque Iván ganou a confianza do seu pobo...
O pasado 27 de maio a utopía fíxose realidade...
23.5.07
Mitin na Coruña
Últimamente teño moi abandonado este blog, xa sabedes, a campaña electoral.
Déixovos unha foto do mitin no que participei o pasado luns no barrio coruñés dos Castros, foi emocionante compartir cartel con Pablo Vivanco, compañeiro de candidatura, e con Javier Losada, alcalde e candidato.
Estou convencida de que formo parte da mellor candidatura da Coruña, do mellor equipo e do mellor partido. Oxalá os cidadáns opinen o mesmo o vindeiro 27!
En fin, saúdos e o 27 todo o mundo a votar!
13.5.07
Candidatura Coruña
A semana pasada fixemos, por fin, a foto da candidatura da Coruña. Despois dalgún cambio de data debido á meteoroloxía quedamos todos no Monte de San Pedro para sacar a foto. Aí estamos Javier, Mar , Carmen, Obdulia, Yoya, Ana, Silvia, Pablo, Garcés, Rosa, Nieves, Esteban...
Sinto que na foto non se aprecie o ben que o pasamos mentres a quitabamos. O que si se pode ben é a maravillosa cidade da Coruña, pois as vistas que hai dende aquí son impresionantes.
Ben pois aí os tedes, un grupo de homes e mulleres, con Javier Losada ó frente, cun proxecto en común: seguir mellorando a cidade da Coruña, seguir facendo dela cidade de referencia en Galicia e en España. Mulleres e homes convencidos de que o proxecto socialista é o único que ten un modelo de cidade, o único que quere construir A Coruña con todos e con todas.
Síntome moi orgullosa de formar parte desta candidatura, de poder poñer o meu graniño de area para seguir facendo da Coruña a mellor cidade do mundo.
11.5.07
Si eu vivise en Ferrol
Hoxe quero falar do mar, e das persoas, e da natureza...hoxe quero falar da vida.
Parto da base do dereito que ten unha empresa a realizar a súa actividade con normalidade, sobre todo si esa empresa, respaldada polos gobernos central e autonómico, considera que ten todos os papeles en regla para iniciar a súa actividade.
Pero, como socialista que son, non podo resistirme a escoitar ós mariscadores, ós do comité de emerxencia para a defensa da ría de ferrol, a cidadáns e cidadás de ferrol que estos días saíron á rúa, mellor dito, saíron ó mar a defender a súa ría, o seu traballo, á natureza e, tamén, as súas vidas... E digo eu si non deberiamos escoitar máis os cidadáns e menos ós poderes económicos...
Si eu vivise en Ferrol, ou en Fene, ou en Mugardos...ou nun dos concellos afectados pregúntome si viviría tranquila sabendo que a uns poucos metros hai unha bomba de reloxería que pode estallar en calquera momento, si viviría tranquila sabendo que os plans de evacuación non sirven de nada porque na ría os barcos non poden entrar e saír libremente, si viviría tranquila sabendo que a algunhas familias se lles acaba o pan co que alimentar ós seus fillos porque seguramente se acabe a producción marisqueira, si viviría, en fin, tranquila sabendo que, outra vez, o home, pon un grao de area máis no ataque á natureza...
Eu non vivo en Ferrol, e si vivira non viviría tranquila. Eu non vivo en Ferrol, pero algún amigo meu sí. Non vivo en Ferrol pero hoxe eu, Loli Rodríguez, sí quero solidarizarme con Manuel, con Flora, con Carmen, con Alfredo, con Roberto, con Luis, con Rafael, con Pepita....con todas esas persoas anónimas que defenden no presente o seu futuro. E quero solidarizarme porque si eu vivise en Ferrol, tamén subiría a unha chalana.
7.5.07
Blog electoral
Como vedes, teño este diario bastante abandonado. Pero unha campaña electoral deixa sin folgos a calquera, poidestes comprobalo no post anterior, no que vos contaba así por riba o fin de semana.
A verdade é que me da rabia non escribir máis, porque creo que unha campaña é moi interesante e se producen anécdotas e, máis alá do cansancio, é cando se vive máis intensamente a política, alomenos no meu caso.
Nas Xuventudes Socialistas cremos positivo que a xente que o desexe coñeza a campaña por dentro, saiba dos nosos/as candidatos/as, o que fan, como viven eles e elas a campaña...por iso abrimos un blog www.xuventudessocialistas.org/blog
Anímovos a que pasedes por alí, botedes unha ollada e comentedes e preguntedes o que queirades. En XSG cremos que iniciativas como estas contribúen a esa festa da democracia que sempre son as eleccións.
A verdade é que me da rabia non escribir máis, porque creo que unha campaña é moi interesante e se producen anécdotas e, máis alá do cansancio, é cando se vive máis intensamente a política, alomenos no meu caso.
Nas Xuventudes Socialistas cremos positivo que a xente que o desexe coñeza a campaña por dentro, saiba dos nosos/as candidatos/as, o que fan, como viven eles e elas a campaña...por iso abrimos un blog www.xuventudessocialistas.org/blog
Anímovos a que pasedes por alí, botedes unha ollada e comentedes e preguntedes o que queirades. En XSG cremos que iniciativas como estas contribúen a esa festa da democracia que sempre son as eleccións.
Pasen e vexan...
6.5.07
De campaña
En campaña todo é un enorme caos. Non sabes nin onde estás, andas dun lado para outro, saltas dunha provincia para outra case sin darte conta. Kilómetros, kilómetros, kilómetros recorrendo Galicia, explicando a quen queira ouvirnos que queremos cambiar Galicia dende os Concellos igual que o estamos facendo dende o Goberno do Estado e do da Xunta.O venres pola tarde foto da candidatura no Monte de San Pedro, na Coruña. Fixemos a foto e rimos moito, eu creo que quedamos juapiños. Logo, pola noite, mitin en Outes. Tiven a honra de compartir cartel con Lage, compañeiro de XSG e deputado autonómico, “Pachi” Vázquez, Conselleiro de Medio Ambiente, e Manolo Tuñas, o candidato. A verdade é que foi emocionante, había máis de 200 persoas, e iso, nun concello como o de Outes, onde leva gobernando a dereita desde tempos inmemoriais é un éxito. Espero que consigamos darlle a volta a este concello, os compañeiros e compañeiras de Outes meréceno, estanse esforzando moito para conseguilo, pero, sobre todo, meréceno os outienses.
Onte, sábado, tamén dun lado para outro. Ás oito da tarde estaba na Estrada, acompañando ás compañeiras e compañeiros das Xuventudes Socialistas e do Partido na presentación oficial das XSG, na que Rocío, a Sª Xeral nos contou cales eran os problemas da xente moza estradense e na que J.Antonio Dono, candidato á Alcaldía, asumíu o compromiso de mellorar a vida da mocidade da Estrada. Era a primeira vez que Rocío falaba diante dos medios de comunicación, e estaba moi nerviosa, pero, á hora da verdade, apartounos para un lado e fíxoo moi ben.
E rematei na provincia da Coruña, en Curtis. Tivemos unha cena de apoio a Antonio Sánchez, compañeiro de XSG e candidato á Alcaldía. Alí estivemos parte da Executiva Nacional das XSG, Paula, Tamara, Isa, Fernando…estivo Lage, portavoz de mocidade no Parlamento de Galicia, e estivo tamén parte da Comisión Executiva Federal das JSE, Alberto, Herick, Conchi, Gustavo… Ademáis de cear moi ben, charlamos, rimos, preparamos o acto de hoxe…e rematamos moi tarde, co cal hoxe custou abondo erguerse. Aínda así, mereceu a pena. Antonio é o mellor candidato, e ten unhas ganas enormes de cambiar o seu concello. Eu estou segura de que o conseguirá.
E hoxe, hoxe mitin en Curtis, entrar no programa da Radio Galega “Extrarradio”, Zapatero en Vigo… En campaña non se descansa nin un minuto.
30.4.07
Primavera-Verán
O título do post casi parece a campaña de primavera do Corte Inglés. Pero non, simplemente explica o cambio deste blog. Cambio de colores, encabezado e foto para recibir á estación das flores, á estación da vida.
E para facer homenaxe completo, déixovos unha fotiño dunha das miñas flores preferidas, como lle chaman na miña casa a "flor do demo".
19.4.07
11.4.07
Lingua de amor
A nosa lingua ten un aquel especial para o amor...non hai mellor maneira de amar que facelo en galego...as palabras, as expresións...sonan diferentes...mellores...máis sentidas...doces...
...meu amor...que te fai única no mundo...ou meu rei...que te sitúa por momentos como rexente do reino doutro corazón...ruliña...
...ámote...soa a toda...a todo...a sempre...a eterno...
...quérote..soa a único...ten un aquel especial...
...bótote de menos...ese botar de menos ten tanta forza que parece que a ausencia o ocupe todo...
E para as que aman, para os que botan de menos, para os que queren...o Consello da Xuventude de Galicia convoca o I concurso Lingua de Amor, un concurso de declaracións de amor en galego a través do correo electrónico. Consulta as bases do concurso na páxina web do do CXG, www.cxg.org e, partires do 1 de maio, poderás ler as mensaxes en www.linguadeamor.eu
Agora, amar en galego, ten premio.
31.3.07
Te quiero
Tus manos son mi caricias
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro
tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero
y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola
te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente viva feliz
aunque no tenga permiso
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
M.Benedetti
P.D: O poeta uruguayo, coma sempre, o di mellor que ninguén.
27.3.07
Lei de igualdade(II)
Volvo hoxe a falar da Lei de Igualdade. Estou vendo o programa Hai Debate, da TVG, na que participan tres parlamentarias dos diferentes partidos, Laura Seara, polo PSdeG-PSOE, Susana López Abella, polo PP e Olaia Fernández Dávila polo BNG.
O primeiro que me chama a atención é tono crispado do debate. A representante do PP, non sei si por falla de argumentos, está interrumpindo constantemente, facendo o debate bastante desgradable, pois non permite escoitar con claridade as intervencións.
Pero aínda me resulta máis incrible o comportamento dos periodistas. O digo sinceramente, cousas como estas demostran que aínda estamos moi lonxe da igualdade. Algún dos periodistas interrumpindo todo o tempo ás deputadas, cortandoas, non deixándoas falar...Estou completamente segura de que si aí se sentasen tres homes a actitude tivese sido ben diferente. Lamentable.
E logo escoitei cousas que me deixaron, cando menos, abraiada. Segundo unha periodista, a medida fundamental que axudaría á igualdade de mulleres e home sería que as garderías abrisen pola tarde e pola noite. Para min as garderías son escolas de educación infantil, onde os nenos e nenas se educan, non son lugares onde "gardar" ós nosos fillos. Creo que ten que haber medidas de conciliación da vida laboral e familiar, pero non creo que eso signifique roubarlle tempo ós fillos, senón todo o contrario, creo que significa pasar máis tempo con eles, que se den as condicións para poder repartir ese tempo, para poder compartilo coa parella. Eso son medidas de conciliación da vida familiar e laboral, que permitirán a homes e mulleres compartir e repartir o seu tempo de forma equilibrada.
Teño que facer unha confesión, nunca me sentín tan ben sendo muller, e nunca me sentín tan ben sendo socialista. Por fin temos un instrumento legal, que recoñece os dereitos que se nos negaron históricamente.
26.3.07
22.3.07
Moita cara!
Profesores interinos e sustitutos convocan unha folga indefinida dende o próximo mes de abril. O motivo: esixirlle garantías á Xunta de Galicia de que non perderán o seu emprego no caso de suspender o exame da oposición que se celebrará este ano.
Sí, sí...eu quedei con cara de parva cando o lin, pero é totalmente certo. E digo eu, aínda a risco de ser políticamente incorrecta, cómo se pode ter tanta jeta????
Resulta que hai persoas que se presentan a unha oposición, suspenden, e entran nunhas listas para facer sustitucións. Por facer sustitución vas acumulando puntos que che permiten seguir facendo sustitucións ata que aprobes o exame. Mesmo unha persoa que teña feito sustitucións un ano, aínda que sacara moi mala nota no exame, sustituirá antes que calquera outra que teña aprobado o exame pero non teña praza de calquera ano posterior. Supoño que xa dende o principio, dende este principio que acabo de comentar, o sistema está viciado.
Pois ben, agora veñen os que se presentaron ó exame unha vez, ou varias, que non aprobaron na vida, pero que sin embargo levan ganando cartos moitos anos facendo interinidades e sustitucións, a dicirnos que a Administración lles ten que garantir que AÍNDA QUE SUSPENDAN NON PERDERÁN O SEU TRABALLO!!! Máis ou menos como na empresa privada, vamos...
Xuraría que na Constitución di que o acceso á función pública debe rexirse polos principos de mérito e capacidade. Debe ser que algúns non a viron diante, e iso que teóricamente hai que estudiala para todas as oposicións;-)
E digo eu, manda carallo o que hai que escoitar!
20.3.07
Con humor
Como vedes, son adicta ás viñetas de El País. Hoxe toca Romeu.Frente a moitas mentiras, moito humor.
16.3.07
Ley de igualdad
"He trabajado para que en este país los hombres encuentren a las mujeres en todas partes y no sólo donde ellos vayan a buscarlas". Esta frase, que Clara Campoamor pronunció, hace 75 años cuando consiguió el voto para la mujer, la pronunciaba también ayer el Presidente del Gobierno, minutos después de aprobarse, en el Congreso de los Diputados, la Ley de Igualdad.
No tengo ninguna duda de que esta es una de las leyes más importantes de la democracia española. Aquella que le garantiza voz y protagonismo a la mitad de la población española.
Creo en el sistema de cuotas, creo que fue positivo cuando se implantó como norma interna dentro del Partido Socialista, pues un mayor número de mujeres accedieron a responsabilidades orgánicas y políticas. No obvio, desde luego, que aún queda mucho por hacer, también dentro del Partido Socialista, aunque seguramente menos que en otros partidos.
Me parece tremendamente importante y positivo que la Ley de Igualdad garantice la presencia de entre el 40% y el 60% de hombres y de mujeres en las listas electorales. La garantía es para ambos, no lo olvidemos. No aguanto la excusa que ponen algunos y algunas de que eso impide contar con los más preparados. Cuando una mujer va de dos en una lista ( y digo de dos porque casi nunca es de una) estos algunos/as siempre se cuestionan si va por su valía o va por una cuestión de cuota. Y digo yo, por qué nunca se cuestionan al número uno?
En las listas electorales, como en las empresas, como en la vida, hay hombres y mujeres con más o menos valía. En el momento en que ser mujer no sea un impedimento para ocupar un determinado puesto las cuotas habrán dejado de tener sentido. Desgraciadamente, es un futuro muy lejano. Mientras tanto, bienvenidas sean leyes como estas y bienvenidos/as gobernantes como José Luis Rodríguez Zapatero, un auténtico feminista.
Hoy, más que nunca, me siento orgullosa de pertencer al Partido Socialista, el partido que está consiguiendo que las mujeres seamos, como merecemos, ciudadanas de primera.
15.3.07
Presentación da candidatura do Partido Socialista na Coruña
Onte foi a presentación da candidatura coa que o Partido Socialista da cidade da Coruña concurrirá as vindeiras eleccións.
Máis de 800 persoas acudiron á cita cos socialistas coruñeses. Foi, dende o meu punto de vista, un acto moi emotivo. Homes e mulleres co único compromiso de de loitar pola cidade, de representar con dignidade ós coruñeses e coruñesas presentábanse ante a cidadanía.
Para min, teño que dicilo, foi especialmente emocionante, e non só porque se me dese a posibilidade de intervir, de dicir o que pensan moitos mozas e mozas da Coruña, senón porque Javier Losada, alcalde e candidato, se comprometeu, novamente, coa mocidade. Porque fixo unha aposta clara pola xuventude, por solucionar os problemas que máis lle afectan ós mozos e mozos e mozas, como son o emprego e a vivenda. Serán as políticas de mocidade un obxetivo prioritario da súa política, como xa ven demostrando, por outra banda, dende que está ó frente da Alcaldía.
Javier onte dixo que quere facer da Coruña a mellor cidade do mundo. É unha persoa de palabra. Os que o acompañamos na candidatura estamos convencidos de que non defraudará ós coruñeses e coruñesas, convencidos de que ten o mellor proxecto para soñar A Coruña.
12.3.07
Un momento para un sorriso
E no medio de tanto encabronamento, crispación, ambición, chantaxe, manifas...un momentiño para a sonrisa. Coma sempre, Forges xenial.10.3.07
Uruguayos y uruguaya
...los mates con amigos...ese es el mejor recuerdo que tengo de Uruguay.
...Claudia...una uruguaya que vive en la Plaza de la Independencia. Fue en su casa donde conocí el "ritual" del mate, tenía una "matera" llena de pegatinas...Desde las alturas del piso 16 dominabas de un vistazo la ciudad vieja. Fue con Claudia con quien más hablé de política, fue ella quien me contó las esperanzas depositadas en Tabaré Vázquez después de tanto tiempo de gobierno de la derecha(blancos y colorados, colorados y blancos), quien me contó quien eran o son los tupamaros. Fue ella quien me explicó el conflicto de las papeleras, quien me regaló un libro de mi poeta preferido, Benedetti, con una dedicatoria de esas que hacen poner la piel de gallina. Te acuerdas Claudia de ese paseo por el malecón, de la conversación frente al mar, ese mar que nos une y nos separa...? Claudia fue todo un descubrimiento, Claudia es una de esas personas que merecen la pena.
...y Jose...mi amigo "uruguaxo"...de Durazno...apicultor y estudiante. Jose fue de repente mi guía en Montevideo. Con él descubrí el Mercado del Puerto, los puestos callejeros, las tiendas de artesanía...descubrí que los semáforos de peatones en ese país no se ponen en rojo o en verde, sino que dicen "pase" o "no pase" , los diarios uruguayos "El Mundo" y "El Pais". Con él me empapé un día que comenzó a llover mientras charlábamos al borde del embarcadero, con él compartí confidencias una noche al borde del Río de la Plata...Con él descubrí que son suficientes unos días...unas horas...para encontrar a un amigo.
Jose me llevó hasta Joselo, un uruguayo con el que coincidí un año antes en Buenos Aires, y que resultó ser su compañero de piso. Joselo, mi amigo "de derechas", como le llamó yo. Juntos descubrimos que el mundo es muy pequeño.
Y Diego, un periodista del diario Brecha, un nieto de emigrantes, una persona de esas que nunca tenemos muy claro que existan, alguien que vota en las elecciones municipales en Galicia. Diego me enseñó que estando lejos se puede estar muy cerca, comprobé como se siente Galicia sin vivirla...Compartimos nuestra estresada vida, la necesidad a veces de decir stop, compartimos...un largo paseo tratando de arreglar el mundo.
...Claudia...una uruguaya que vive en la Plaza de la Independencia. Fue en su casa donde conocí el "ritual" del mate, tenía una "matera" llena de pegatinas...Desde las alturas del piso 16 dominabas de un vistazo la ciudad vieja. Fue con Claudia con quien más hablé de política, fue ella quien me contó las esperanzas depositadas en Tabaré Vázquez después de tanto tiempo de gobierno de la derecha(blancos y colorados, colorados y blancos), quien me contó quien eran o son los tupamaros. Fue ella quien me explicó el conflicto de las papeleras, quien me regaló un libro de mi poeta preferido, Benedetti, con una dedicatoria de esas que hacen poner la piel de gallina. Te acuerdas Claudia de ese paseo por el malecón, de la conversación frente al mar, ese mar que nos une y nos separa...? Claudia fue todo un descubrimiento, Claudia es una de esas personas que merecen la pena.
...y Jose...mi amigo "uruguaxo"...de Durazno...apicultor y estudiante. Jose fue de repente mi guía en Montevideo. Con él descubrí el Mercado del Puerto, los puestos callejeros, las tiendas de artesanía...descubrí que los semáforos de peatones en ese país no se ponen en rojo o en verde, sino que dicen "pase" o "no pase" , los diarios uruguayos "El Mundo" y "El Pais". Con él me empapé un día que comenzó a llover mientras charlábamos al borde del embarcadero, con él compartí confidencias una noche al borde del Río de la Plata...Con él descubrí que son suficientes unos días...unas horas...para encontrar a un amigo.
Jose me llevó hasta Joselo, un uruguayo con el que coincidí un año antes en Buenos Aires, y que resultó ser su compañero de piso. Joselo, mi amigo "de derechas", como le llamó yo. Juntos descubrimos que el mundo es muy pequeño.
Y Diego, un periodista del diario Brecha, un nieto de emigrantes, una persona de esas que nunca tenemos muy claro que existan, alguien que vota en las elecciones municipales en Galicia. Diego me enseñó que estando lejos se puede estar muy cerca, comprobé como se siente Galicia sin vivirla...Compartimos nuestra estresada vida, la necesidad a veces de decir stop, compartimos...un largo paseo tratando de arreglar el mundo.
Guille, un español al que conocí en Uruguay, nuestro "niño", mi compañero de "Titanic"...un aventurero encantador...
Este es el mejor recuerdo de Uruguay, las risas con ellos...las secretas confidencias...las charlas entre amigos...los bailes de madrugada...los mates....los momentos compartidos, ta?
Este es el mejor recuerdo de Uruguay, las risas con ellos...las secretas confidencias...las charlas entre amigos...los bailes de madrugada...los mates....los momentos compartidos, ta?
7.3.07
De Uruguay
Hace exactamente un año estaba en Uruguay. Entre el mate, el tango, las murgas....
Si alguien puede enamorarse de un país, lo mío con Uruguay fue un flechazo. Ese pequeño país, un gran desconocido, ribereño del famoso Río de la Plata, es maravilloso.
Pasé varios días en Colonia, lugar largo tiempo ocupado por los portugueses. Habité en un lugar casi paradisíaco, rodeado de naturaleza, y al borde del río. Si echabas la vista a lo lejos, más allá del pequeño oceano que es el Río de la Plata, se apreciaba apenas, majestuoso, Buenos Aires.
Tengo grabada en la memoria la calma del agua de esa playa de río(a la que bautizamos "urutina"), el olor del "asado", los ecos de los debates(que si el Frente Amplio, que si los Blancos, que si los Colorados), las conversaciones de madrugada...
Antes de volver estuve en Montevideo. La recuerdo encantadora a pesar del caos de tráfico. La Plaza de la Independencia, con Artigas presidiendo majestuoso, el Mercado del Puerto, el malecón, las murgas(hacía muy poco que había terminado el carnaval), el redhostel, la ciudad vieja, los artistas callejeros, los mates con amigos...los amigos...lo mejor de Uruguay...pero eso será...otro capítulo...
5.3.07
Guerracivilismo
Sí, guerracivilismo, creo que esa é a actitude na que o PP, acompañado dos partidos da extrema dereita, está neste momento.
"Con ZP es fácil matar". Esto era o que decía unha pancarta portada por unha moza pertencente ás Novas Xeracións do PP que o pasado sábado se manifestaba frente o Hospital Donostia, en San Sebastián, onde está ingresado De Juana Chaos.
Ás veces penso si temos que quedar de brazos cruzados frente a quen fai semellante afirmación de maneira gratuita, frente a quen minte e acusa sen máis argumentos que a terxiversación e o e o insulto.
"Con ZP es fácil matar". Esto era o que decía unha pancarta portada por unha moza pertencente ás Novas Xeracións do PP que o pasado sábado se manifestaba frente o Hospital Donostia, en San Sebastián, onde está ingresado De Juana Chaos.
Ás veces penso si temos que quedar de brazos cruzados frente a quen fai semellante afirmación de maneira gratuita, frente a quen minte e acusa sen máis argumentos que a terxiversación e o e o insulto.
Porque nós non fixemos coma eles, o PSOE non saíu á rúa a denunciar ó PP en ningunha das excarcelacións de ata 53 presos etarras durante os gobernos de Aznar, non saímos nin cando un deses presos postos en liberdade, Iñaki Bilbao asasinou a un compañeiro socialista. E non saímos porque temos responsabilidade e sentido de Estado, algo do que outros parece ser que carecen.
Sí, non hai dúbida, estamos feitos doutra pasta.
Frente a semellante manipulación da realidade, pouco podemos decir os que cremos na democracia e na verdade.
Encántame a política, e gústame debatir, enfrontar ideas, argumentar posicionamentos...pero todo iso é imposible si enfrente non está un demócrata, alguén que entende a política como un exercicio lexítimo de buscar o ben común, aínda que sexa dende ópticas diferentes. É imposible, si quen está enfrente só busca a crispación, o enfrontamento, a manipulación, a mentira, a guerra.
28.2.07
Iván Puentes
Iván é, sobre todo, o meu amigo.
Pero tamén é a persoa coa que teño feito centos de kilómetros para constituir ou visitar agrupación locais de Xuventudes Socialistas.
Tamén é aquel co que teño viaxado en innumerables ocasións a comités federais, a consellos federais, co que teño deseñado escolas de formación, comités nacionais, campañas electorais....
É a persoa coa que máis teño discutido, de política, de ideoloxía, de qué significa ser de esquerdas, do non vale todo, do mundo que pensamos...
A persoa coa que compartín un proxecto político chamado Xuventudes Socialistas, coa que soñei utopías e construín imposibles.
É, sobre todo, neste tan denostado mundo da política, sinónimo de lealdade e de confianza, de ilusión, é, máis que ningunha outra cousa, boa persoa.
Iván quere cambiar o mundo. E quere empezar por Fene.
Moito ánimo, Iván!
26.2.07
Valderrei
Hoxe, ás 16.55 horas, comeza na TVG a serie Valderrei. Emitirase de luns a venres a esta mesma hora.
A serie, cuxa protagonista é unha muller que ten que fuxir da súa casa debido á súa situación matrimonial, desenvólvese en Valderrei, un lugar imaxinario situado entre Padrón e Caldas de Reis.
Son unha asidua das series da Galega, Libro de Familia, A vida por diante...Creo que hai moito talento en Galicia, e que, en moitas ocasións non sabemos aprecialo.
Intentarei ver esta serie, aínda que a hora non acompañe, e intentareino non só porque creo no audiovisual galego senón porque unha das protagonistas é Tamara Canosa, brillante actriz, ademáis de compañeira e boa amiga.
Para quen non a coñeza, era Laura, a moza de Fito na mítica serie da galega "Mareas Vivas". Tamén fixo un papel en "Heroína", de Gerardo Herrero e en "Días Azules", de Miguel Santesmases. Xenial. Disfrutariades, sobre todo, co seu papel de Hécuba, na obra de teatro "Las Troyanas". Impresionante.
Tamara,sabes que estou moi orgullosa de ti. Noraboa!
A serie, cuxa protagonista é unha muller que ten que fuxir da súa casa debido á súa situación matrimonial, desenvólvese en Valderrei, un lugar imaxinario situado entre Padrón e Caldas de Reis.
Son unha asidua das series da Galega, Libro de Familia, A vida por diante...Creo que hai moito talento en Galicia, e que, en moitas ocasións non sabemos aprecialo.
Intentarei ver esta serie, aínda que a hora non acompañe, e intentareino non só porque creo no audiovisual galego senón porque unha das protagonistas é Tamara Canosa, brillante actriz, ademáis de compañeira e boa amiga.
Para quen non a coñeza, era Laura, a moza de Fito na mítica serie da galega "Mareas Vivas". Tamén fixo un papel en "Heroína", de Gerardo Herrero e en "Días Azules", de Miguel Santesmases. Xenial. Disfrutariades, sobre todo, co seu papel de Hécuba, na obra de teatro "Las Troyanas". Impresionante.
Tamara,sabes que estou moi orgullosa de ti. Noraboa!
19.2.07
Curtas na rede
O pasado 14 de febreiro presentamos a II Edición de Curtas na Rede, un concurso de curtametraxes organizado polo Consello da Xuventude de Galicia e a Dirección Xeral de Comunicación Audiovisual da Xunta de Galicia.
Xa sabedes, si queredes ganar 1500 €, só tedes que gravar unha curta, de 5 minutos como máximo e presentala ó concurso. Tedes de prazo ata o 15 de setembro.
Ademáis este ano temos dúas novidades moi interesantes: podedes gravar unha micropeli co móbil, 30 segundos... e ademáis podedes abrir unha bitácora na web do concurso onde contar as anécdotas de rodaxe ou o que creades interesante que saibamos.
Benvidos/as ó mundo da imaxinación...ó da liberdade...ó de soñar en voz alta...benvidos/as a Curtas na Rede.
P.D. Todo e máis en www.curtasnarede.es
14.2.07
Táctica y estrategia
Mi táctica es
mirarte
aprender como sos
quererte como sos
mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible
mi táctica es
quedarme en tu recuerdo
no sé cómo
ni sé
con qué pretexto
pero quedarme en vos
mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos
no haya telón
ni abismos
mi estrategia ese
en cambio
más profunda y más
simple
mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo
ni sé con qué pretexto
por fin
me necesites.
(M. Benedetti)
No porque sea el día de los enamorados, sino porque cualquier día, también el 14 d febrero, es el mejor para querer.
Bermejo, perigoso esquerdista!
O Partido Popular estivo criticando nos últimos días ó Presidente do Goberno polo nomeamento de Mariano Fernández Bermejo como Ministro de Xustiza. Resulta que nomeu a un "rojo peligroso", a unha persoa de esquerdas. Dios nos pille confesados!
E digo eu, dende cando se consulta coa oposición o nomeamento dun ministro?
Romeu ilústrao mellor ca min na súa viñeta de hoxe no diario El País.
12.2.07
Da Coruña e o seu alcalde
Hoxe o diario El País, na súa edición galega, publica unha interesante entrevista con Javier Losada, alcalde da Coruña. Nela o alcalde repasa temas moi importantes para a vida diaria de calquera coruñés: vivenda, transporte, comunicacións, seguridade cidadá... Máis alá de manifestacións interesadas e opinións desinformadas(que moitas escoitamos sobre este concello), o mandatario municipal desgrana importantes medidas postas en marcha na cidade:
Vivenda: "Hemos construido más viviendas protegidas que todas las ciudades gallegas juntas" , Transporte público: "Somos la ciudad que más transporte público puso en marcha", Desenvolvemento sostible: "Defiendo la sostenibilidad. Fíjese, en 37 kilómetros cuadrados de superficie, tenemos cuatro de zonas verdes"
Sin deixar de lado os retos de futuro:
Tranporte metropolitano: "El transporte metropolitano tiene que ser una prioridad para la Xunta. Es vital tener tren de cercanías hasta Ferrol, metro ligero, tranvía y autobuses", Relación cos concellos do arredor: " Por eso he tomado la decisión de pedir un nuevo puente en la ría de O Burgo" Vivenda: "Somos el primer ayuntamiento que destinará a esos barrios consolidados, y no exclusivamente al casco histórico, el dinero que le concedió el Ministerio de Vivienda y la consellería, más de 14 millones de euros."
E intentando mellorar a calidade de vida das persoas como eixo central da súa política:
"Nosotros pensamos en las personas, y por eso, antes que el casco histórico, hicimos edificios públicos, bibliotecas, polideportivos, el Forum Metropolitano. Y somos un referente para Galicia en servicios sociales. Lo dijo el vicepresidente de la Xunta. Otras ciudades quieren recuperar sus edificios, sí, pero yo tengo atendidas a las personas." Servizos públicos, igualdade, engado eu, eixo definitorio das políticas socialistas.
Estas, lóxicamente, son só algunhas pinceladas da política socialista do Concello da Coruña. Hai moito máis. Si queredes coñecela só tedes que pasarvos un día pola cidade. Coruña merece a pena vivila.
10.2.07
De fútbol e política
Hai uns días desaiunábamos cun artigo do xogador do Barça Oleguer opinando sobre o caso De Juana Chaos e facendo diversas consideracións sobre o Estado de Dereito. E xa tiñamos a polémica montada. Certamente non entendo onde está o problema, ou é que os futbolistas non teñen o mesmo dereito que as demáis persoas a expresar a súa opinión? Eu entendo que sí, aínda que ideolóxicamente non coincida moito coas opinións do futbolista.Non é, ademáis, a primeira vez que este xogador catalán se posiciona sobre temas políticos. Xa o fixo no seu libro, 'Camí d'Itaca'. Cultura e deporte, opinión e deporte, política e deporte... non deberían ser incompatibles.
A min gústame que os futbolistas vaian máis alá dos típicos: "haremos todo lo posible para ganar", "no hay rival pequeño", "hemos dado todo en el campo"...
Só como curiosidade apuntar que parece que son os do F.C. Barcelona os que teñen máis conciencia política. Recordo cando España enteira se manifestaba contra a guerra de Irak. Este foi o único clube que se posicionou en contra desta guerra.Os seus xogadores saltaron ó campo do Camp Nou cunha gran pancarta e con camisetas a favor da paz.
Eu creo que a participación e a opinión política sempre é positiva, canto maior sexa a participación maior será a calidade da nosa democracia.
6.2.07
31.1.07
Ejemplo de pluralismo
Jiménez Losantos, periodista(por llamarle algo) que se dedica día tras día en la cadena episcopal a poner a parir, a insultar, a mentir sobre el Gobierno de España y el Presidente, fue entrevistado hoy en la televisión pública, en franja horaria de máxima audiencia, por Jesús Quintero.
Fiel a su estilo, no ahorró descalificaciones para José Luis Rodríguez Zapatero, Felipe González, para el Gobierno...el mismo gobierno, por cierto, que no censura a un personaje de esta calaña que dice frases como esta: "El socialismo es un error, a veces un crimen"
No es esto ejemplo de pluralismo?
No me queda otra que decirle a Zapatero: ENHORABUENA, porque, ahora sí, la televisión pública es de todos y todas, también de fascistas como este.
P.D: Permitidme que no enlace a este personaje ni a su medio de "confusión" en mi blog. Creo que no soy tan plural como el presidente del gobierno. Ojalá lo fuera.
27.1.07
Las cosas de la justicia(II)
No estuve de acuerdo con la Ley de Partidos cuando se aprobó. Tampoco lo estoy ahora. De su aplicación se derivan consecuencias que me parecen, cuando menos, injustas y la mayor parte de las veces absurdas.
Creo en la libertad de las personas para reunirse con quien estimen oportuno. No entiendo que el lehendakari Ibarretxe esté imputado por haberse reunido con Otegui.
No entiendo que esto suceda en un país libre, que suceda en un país en el que no hace mucho no existía el derecho de reunión. Que poca memoria tenemos a veces!
El otro día escuchaba a Melchor Miralles, director de El Mundo TV, criticar al lehendakari por este hecho. Digo yo que las cámaras de esta televisión no acudirán a las ruedas de prensa de Batasuna...
Tampoco creo que ilegalizar partidos políticos sea la solución a nada. Dudo que haber ilegalizado a Batasuna haya servido de algo. No podemos silenciar a miles de ciudadanos vascos que eligieron esta opción. No deberíamos confundir a Batasuna con ETA, y no lo digo yo, que también, lo dice la persona más autorizada en la materia, el juez Baltasar Garzón.
Todo esto me hace preguntarme si a todos se nos trata por igual. Por qué no se ilegaliza a los partidos de ultraderecha, muchos de los cuales se manifiestan los 20 N para pedir la vuelta a un régimen dictatorial y antidemocrático? Por qué hace unos meses se les dio permiso para manifestarse por las calles de Valencia? Por qué no se les margina?
Se nos mide a todos con la misma vara?
26.1.07
Da maxia da neve
Parece ser que a meteoroloxía manda na actualidade diaria, así que non é caso obviala nas liñas de hoxe.
Sempre me encantou a neve. Cando era pequena e chegaba o inverno, escoitaba o tempo con atención a ver si daba neve ou non. Ata sabía a altura sobre o nivel do mar que tiña Lugo, para saber si podía ou non nevar.
Cando da predicción meteorolóxica deducía que podía ser, espertaba polas noites, e, dende a cama, miraba a ver si nevaba. É fácil de ver, cando neva pola noite hai moita claridade.
Cando da predicción meteorolóxica deducía que podía ser, espertaba polas noites, e, dende a cama, miraba a ver si nevaba. É fácil de ver, cando neva pola noite hai moita claridade.
Non sei describir a sensación de levantarme pola mañá e ver todo blanco , supoño que é parecida a cando esperas toda a noite a que cheguen os reis e cando te ergues pola mañá...alí están os regalos. Pois para min a neve era algo parecido, esperala con impaciencia, e recibila con tanta emoción...
Aínda agora me fai moita ilusión ver nevar, gústame ver como as folerpas se van xuntando e todo se tingue de blanco. Paréceme algo máxico.
Xa sei que non menciono a parte negativa de todo isto, o perigo de circular polas estradas, os pobos aillados...pero...prefiro a neve dos bonecos, a de tirarse bolas, a de faltar á escola...supoño que me fai volver ós 8...ós 9...ós 10 anos...vendo caer a neve, e eu na casiña, ó calor da cociña de leña...
24.1.07
As cousas da xustiza
Pregúntome si debemos ter compasión de alguén que cometeu 25 asasinatos. Supoño que non, pero tampouco podo obviar que De Juana Chaos xa cumpriu condena por esos delitos.
A súa vida corre perigo, sí, pero porque él, conscientemente, decidiu non alimentarse. Así que, tal vez, non mereza que o envíen para a casa. Pero tampouco podo obviar o motivo da súa folga. Supoño que para ninguén é unha decisión fácil deixar de comer, que cando se fai é porque hai un motivo, o comprendamos ou non. De Juana Chaos considera que se lle está condenando de novo por un delito que non cometeu, e esa é a forma que atopou de protestar.
Xa hai tempo que lin os famosos artigos, "El escudo" e "El Gallizo", polos cales se lle vai xulgar. E certamente non atopei nada que poida considerarse delictivo. Ó mellor é que son unha ignorante xurídica, que tamén pode ser. Xulgade vós mesmos. As declaracións polas que se lle acusa son:
"El enemigo está crecido", "No debemos facilitarles el trabajo" o "Comparemos la aceptación de nuestro discurso político por parte de la sociedad vasca, ahora y hace 25 años""Hace años le escuche a un muy apreciado compañero chillar con fuerza 'Sacad vuestras sucias manos de Euskal Herria'. Sí, sacadlas, porque otro camino sólo implica más sufrimiento. O el futuro terminará demostrando, sin duda, que os quedásteis sin ellas". Por estas se lle acusa de pertenza a banda armada.
E por dar varios nomes de diferentes directores de prisións que, según él, torturaron a presos etarras acúsaselle de amenaza terrorista.
Esto non significa defender a un terrorista, significa defender o Estado de Dereito. Creo no Estado de Dereito, e creo sempre, non só cando me convén.
Tamén creo na división de poderes, por iso penso que sexa cal sexa a decisión dos xuíces debemos respetala. E será só iso, a decisión dos xuíces, e non do Goberno de turno.
23.1.07
De tallas y talla
La Ministra de Sanidad, Elena Salgado, ha firmado hoy un acuerdo con las grandes firmas de ropa(Inditex, El Corte Inglés...) por el que se comprometen a que el tallaje de sus diseños sea homogéneo. Vamos, que si en Zara llevamos una 44, en Mango o en Cortefiel no llevemos una 46 o una 48.
Enfermedades como la anorexia y la bulimia empiezan a tener presencia en los medios de comunicación. Es importante concienciar a la sociedad de que estas patologías existen y que afectan a toda clase de personas, seguramente algunas que están a nuestro alrededor sin que nosotros nos demos cuenta.
Me parece bien que, por fin, el llamado cuarto poder contribuya a visibilizarlas. Aunque no puedo dejar de pensar en si no será hipócrita que la misma revista que narra la lucha de marisa, 23 años, contra la anorexia nos muestre, unas páginas más allá a una modelo a la que hasta la talla 34 le queda grande, o entreviste a la famosa de turno a la que la maravillosa dieta de la alcachofa le hizo perder x kilos en tan sólo 15 días...Tal vez habría que plantearse también la responsabilidad de los medios de comunicación en el canon de belleza instalado en la sociedad española.
Elegimos a nuestros representantes, a los políticos y políticas para que con sus acciones de gobierno contribuyan a nuestro bienestar, a mejorar nuestra calidad de vida. Creo que medidas como éstas ayudan a la credibilidad de la clase política. Más allá de grandes declaraciones o de ornamentales actos, ver en los escaparates maniquíes de la talla 44, o no tener que considerarme "especial" por llevar la talla 46, cosas sencillas, como estas, son aquellas que contribuyen a hacer grandes a los gobiernos.
En mi modesta opinión, esta medida de tallas da talla política a quien la propone. Enhorabuena ministra.
21.1.07
De turismo pola ría
Foi no inverno, nun fin de semana calquera. Descubrindo Galicia. Hoxe, Ría de Muros- Noia.
O tempo, para estarmos en inverno, acompañounos, e algunha raiola de sol se colou entre as nubes mentras paseábamos pola praia de Broña, en Outes. Ulía a herba fresca e a mar...
Seguimos camiño. Entramos no Concello de Muros, pasamos por Esteiro, Tal, Abelleira e Muros. Xa pasara mediodía, a fame apretaba e paramos a comer na Vouga, un lugar marabilloso, ó pe do mar...viamos algunhas gamelas, andarían á robaliza...Recoméndovos o arroz de mariscos e un flan de chocolate branco que quitaba o sentido.
Custounos abandonar o lugar, as vistas, a area, as ondas...Chegamos a Louro, ó monte das dúas tetas, ó faro, á lagoa. A pesares dos incendios deste verán, que prodixio da natureza. Lira, a praia de Carnota, o Monte Pindo...Que bonito é o mar no inverno!
O tempo, para estarmos en inverno, acompañounos, e algunha raiola de sol se colou entre as nubes mentras paseábamos pola praia de Broña, en Outes. Ulía a herba fresca e a mar...
Seguimos camiño. Entramos no Concello de Muros, pasamos por Esteiro, Tal, Abelleira e Muros. Xa pasara mediodía, a fame apretaba e paramos a comer na Vouga, un lugar marabilloso, ó pe do mar...viamos algunhas gamelas, andarían á robaliza...Recoméndovos o arroz de mariscos e un flan de chocolate branco que quitaba o sentido.
Custounos abandonar o lugar, as vistas, a area, as ondas...Chegamos a Louro, ó monte das dúas tetas, ó faro, á lagoa. A pesares dos incendios deste verán, que prodixio da natureza. Lira, a praia de Carnota, o Monte Pindo...Que bonito é o mar no inverno!
E entrando un pouquiño na ría de Cee e Corcubión, unha parada obrigada: o Ézaro, concello de Dumbría, onde desemboca o río Xallas. Lóxicamente a cascada non estaba aberta, pero só imaxinar os miles de litros de auga esvarando polas rochas...debe ter algo de máxico. Antes de voltar aínda fomos ata a ballenera de Gures, en Cee. Nunha caliña preciosa, o mellor exemplo da deixadez do home.
E desandamos camiño. De novo Muros. Empezaba a chuviñar, as pingas facían brillar a pedra. Muros, coas súas calexas estreitas, os soportais dende os que perderse mirando ó infinito resgardados da chuvia, ese cruceiro nesa praciña...é como un conto...anímovos a pasar as páxinas e vivir a historia...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
